Lotje Tikt

Nalatenschap

2012-02-06T11:54:00.000+01:00

Ik heb niet zoveel met de Partij voor de Dieren, maar met bomen zeker wel. Met dieren overigens ook, maar ik maak het hier liever niet te ingewikkeld.

Ik heb een boomcheque gekocht voor 5 bomen die dit voorjaar eigenhandig door mij -en wie weet een gezellig groepje vrienden zodat we er een waar feestje van kunnen maken- in de grond gezet gaan worden. Het is nogal tegen Bleker gericht en dat vind ik prima.

Voor mij telt dat ik ook wat moois achterlaat op aarde, mocht het van prachtige kindertjes niet meer komen.

Factotum

2012-01-29T17:02:00.001+01:00

We keken gister naar Factotum, naar het boek van Bukowski en over zijn alter ego Chinasky. Het alcoholisme en volledig laten gaan werd als iets nastrevenwaardigs op een voetstuk gezet. Als een wijze om dichterbij het echte leven te komen.

Ik kon ineens het cynische karakter van mijn liefje wat beter plaatsen. Maar ik vond het ook naïef, een stadse frats. Ik was degene die echt in de put had gezeten. Die dronken naar het zwembad fietste om 40 banen te zwemmen en haar laatste eetbui kwijt te raken. Die altijd op weg was om nog een flesje whiskey op de kop te tikken. Twee-in-één: bewegen en verdoven. Als iemand aan de onderkant had gezeten, was ik het. Hij had geen idee. Daar kies je niet voor.

Ik koos voor een leven op orde en al ben ik soms nog wel geneigd wat teveel te drinken en blijft de verleiding om te vluchten altijd sluimerend aanwezig, ik sta nog steeds achter die keuze.

Ik ben trots dat ik mijn ervaringen te boven ben gekomen.

Verzoening

2012-01-16T10:14:00.000+01:00

Dit is zo'n moment waar ik nadien misschien wel bij stil zal staan. Het moment dat het allemaal wel lekker gaat. Dat ik werk, dat ik in mijn vrije tijd mijn dozen vol oude spullen uitgraaf en het huis uit zet, eigenhandig mijn sessies bij de psycholoog afrond en oude medicijnen terug breng naar de apotheek.

De zon schijnt, ik fiets naar mijn werk, ik ben niet in de opperste staat van geluk (psycholoog vond dit altijd prettig om te horen), maar het gaat, het gáát!

Ik heb mij verzoend met de antidepressiva.

Promotie

2011-10-27T21:04:00.003+02:00

Ik ben eindelijk gepromoveerd. Na jaren van piekeren over hoe ik het toch voor elkaar moest krijgen. Jaren vol met levensbelangrijke gebeurtenissen. Ik snik wat tranen weg en probeer alles 'een plaatsje te geven'.

Het verbreken van de 9-jarige relatie met mijn allereerste echte vriendje. Om direct verstrikt te raken in een verkeerde relatie met een moeilijke collega. Hierop volgt mijn eerste echte grote depressie. Het bijstellen van mijn verwachtingen aan het leven en aan mijzelf. Daarna ben ik voor het eerst heel echt hypomaan. En natuurlijk volgt de tweede depressie, nog veel groter. Het vinden van mijn grote liefde komt zomaar even tussendoor. De opname, de medicijnen. De verhuizingen. Therapie. Het afstand nemen van mijn ouders. Van mijn zus. Het afscheid van de wetenschap en het accepteren van een leven in stabiliteit.

Toen de bul werd uitgereikt, heb ik gehuild. Voor de commissie en voor een volle zaal. Toch zijn nog tranen blijven steken. Als ik ze kan loslaten, zal ik vol goede moed mijn nieuwe leven accepteren.

woggen

2011-10-20T22:43:00.002+02:00

Dit bericht is een uiting van werk ontwijkend gedrag, ook wel bekend als woggen. Na een tijd hard en veel werken, beland ik middenin de stress voor een belangrijk naderend moment. Maar het is even op.

Daarmee kan ik mij dan eindelijk scharen onder de massa normale mensen die soms gewoon even geen zin meer heeft. Dat het op dit moment even verschrikkelijk slecht uitkomt, is dan maar een 'helaas'.

Leuk is natuurlijk wel dat ik ondertussen mijn blog heb gepimpt, een jas, een vest en 7 paar schoenen op internet heb besteld en de kapper, schoonheidsspecialist en de hammam heb geboekt.

Eigenlijk kost dat woggen teveel tijd om nog fatsoenlijk aan werken toe te komen.

huh?!

2011-10-06T22:36:00.003+02:00

Het is 22.30 uur. Geweest. En ik ben nog druk aan het werk. Er moeten cijfertjes worden uitgedraaid en rapporten worden afgeschreven.

Afgelopen weken was ik een paar keer om 5.15 uur wakker en bedacht me dat ik nog veel werk had liggen. 's Avonds was dat niet anders en ging ik tot elven door.

Hyper dacht ik, want druk was ik ook wel. Dat merk ik doordat er ineens meer woorden uit mijn mond komen dan ik me bewust ben, het gaat vanzelf en blijkbaar heb ik energie over. Maar moe werd ik altijd ook, naarmate de dag vorderde wilde ik steeds liever even bijslapen. En af en toe zag ik het ook heel somber in allemaal, met mezelf natuurlijk, maar met de wereld helemaal.

Gelukkig heeft therapie inzicht gegeven en denk ik dit vreemde patroon toe te kunnen schrijven aan het verdubbelen van mijn citalopram. Een riskante combinatie met mijn persoonlijke eigenschappen: willen presteren en goed ook! Doe daar een extra portie werkdruk bij en ik vergeet notabene al twee dagen mijn pillen te nemen, mail de verkeerde mensen, vergeet dat ik heb gemaild, laat de sleutels in mijn fiets zitten, stel twee keer dezelfde vraag, ...

Zojuist kwam ik erachter dat we morgen om 6.30u naar Schiphol moeten voor een weekend weg. Ik bevind me in een spannende interactie met het leven.

Topje van een ijsberg

2011-09-28T07:23:00.006+02:00

Een nieuw bericht vanuit een ander leven: nieuwe baan, vooruitgang in carrière en op sociaal vlak (ik doe weer mee!), voortschrijdende inzichten en prettige gewenning, stabiliteit, maar nog wel een onmisbare steun van pillen.

Het gaat best goed, terwijl ik momenteel toch in een behoorlijk hectische periode zit. Een drukke baan, hoge verwachtingen, veel projecten daaromheen. En dat te combineren met mijn zwakke plekjes die nooit zijn weggegaan:
- paniekaanvalletjes
- angst
- spanning
- somberheid
- ongeremd enthousiasme
Vanzelfsprekend in wisselende mate.

Ik ben zo blij dat ik nu eindelijk zover ben dat al die zwakke plekken er zijn, maar dat ik er op dit moment mee kan leven. Op mijn werk vinden ze mij een open boek en waarderen dat ik zeg hoe ik me voel. Maar ze zullen nooit weten dat er nog hele ijsbergen onder schuil gaan.

En dat hoeft ook niet.

Kijken Naar Mezelf door de Ogen van een Ander

2011-04-12T22:15:00.006+02:00

Ik voel me vandaag zo klein, zo, zo, zo onnoemlijk waardeloos.
Vol schaamte om wie ik ben.

Vast in een oud gevoel.

De stap naar beter is de schaamte voorbij.

En zo gaat het...

2011-04-06T20:25:00.007+02:00

Ik heb een tijd niet geschreven. Daar zijn denk ik goede redenen voor geweest. De beste reden om het schrijven even verre van me te houden is denk ik de volgende:

Op de fiets, mn haren in de wind, de zon op mn huid, bedenk ik de meest pakkende formuleringen voor mn blog en kan mn gedachten op niets anders zetten.

Dit blog heeft me iets heel belangrijks gegeven. Afleiding. Van alle sores die ik van me af op internet kon knallen. En ik kreeg erkenning, via de reacties van bekenden, onbekenden, mn liefste die zo moeilijk praat over dit soort zaken.

Daarna kreeg het leven meer en meer grip op me. Bouwde ik therapie af en ging volop solliciteren en nadenken over een toekomst met mn nieuwe Ik die nadrukkelijk mee wil draaien in de maatschappij. Niet als patiënt, maar ook niet als de prestatiegerichte rouwdouwer die ik was.

Ik begin mn draai te vinden. Schilder veel en participeer als vanalles: vrijwilliger, coach, sollicitant, vriendin, zus, dochter en schoondochter.

Bij vlagen blijft mn leven zwaar. Nu de zon schijnt ben ik geneigd te denken dat het beter gaat dan ooit.

Een Oud Gevoel

2010-12-23T19:01:00.006+01:00

Ach dat up en down dat ken ik nu wel een beetje van mezelf. Zo lukt het me steeds vaker om op een rotdag mn schouders op te halen en het gevoel uit te zitten. Laat maar gaan. Het wordt ooit weer lente.

Tegelijkertijd denk ik steeds scherper te zien hoeveel het met me doet om nu alweer 2 jaar niet te werken. Om mijn leven te vullen met therapie en een UWV-traject, met het noodzakelijk onderhouden van sociale contacten en het zoeken van een baan waarin ik steeds maar misluk.

Ik voel me een buitenstaander.

Afgelopen week werd ik wéér afgewezen voor een baan die perfect aansloot bij mijn C.V. Ik voelde hoe ik de grip verloor en hoe de wanhoop me overspoelde. Mijn grote angst is nooit meer mee te kunnen doen, er nooit echt bij te horen en alleen maar tekort te schieten. Bij mijn psycholoog onderzochten we dit immense gevoel in de schematherapie die ik bij haar volg. Het bleek dat er een oude situatie bij hoorde: die waar mijn vader mijn moeder mishandelt.

Als een nieuw tot leven gebracht trauma achtervolgt dit gevoel me nu van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Het duurt nog even voordat de schematherapie het minder heftig zal maken.

Maar ooit. Ooit wordt het weer lente.

Down

2010-12-07T17:22:00.005+01:00

Na een periode up up up!

Waarin ik eigenhandig ging solliciteren zonder dat het UWV ook maar iets van me verwachtte, want ik hoorde in de ziektewet. Druk bezig met allerhande therapie om Mijn Leven nóg beter onder Mijn Regie te laten verlopen. Bouwen aan de toekomst, dat gevoel.

Nou, na die periode dus, voel ik het nu...down.

Het begint met een ellenlange sollicitatieprocedure, dat kan ik achteraf heel helder analyseren. Zo eentje met veel onzekerheid, lang wachten, achteraan bellen, toch nog een gesprek. Teveel spanning, te weinig duidelijkheid. De betreffende leidinggevende liet me gisteren weten dat ze positief over me zijn, maar ze stellen voor dat ik opnieuw solliciteer.

Natuurlijk is deze persoon incompetent en het bedrijf blijkt een chaos.

Maar de zondag ervoor was Sinterklaas. En dat fijne feest vieren we elk jaar bij een andere vriendin uit de club. Ik dacht dat ik aan de beurt was, maar anderen lieten deze beurt geheel onverwacht aan mij voorbij gaan.

Natuurlijk heeft niemand geprobeerd mij opzettelijk te kwetsen en wat boeit het?

Toen ik bij de psycholoog vanochtend terug moest gaan naar een situatie uit het verleden, kwam het overweldigende verdriet naar boven dat ik voelde toen mijn moeder mij verraadde. Dat gevoel raak ik nu niet meer kwijt.

Waarschijnlijk omdat het zich de laatste dagen stiekem al weer een beetje had genesteld.

Momentopname

2010-11-22T15:35:00.002+01:00

Ja, druk ben ik wel. En dus zit ik na de verjaardag van mijn Liefje gisteren weer achter de computer. Declaraties afhandelen, een loopbaantestje, een evaluatie schrijven en een paar gedachtenschema's. En er is nog zoveel meer te doen.

Ik word een beetje verdrietig.

Het voelt alsof het niet goedkomt. Alsof het altijd blijft zoals nu. En dat het nu eigenlijk al zo fijn had moeten zijn, maar ik me ineens besef dat ik me helemaal niet gelukkig voel.

Ondanks mijn succesvolle prestaties op werkgebied, begin ik weer onderaan de ladder. En het is niet eens vanzelfsprekend dat ik überhaupt bij die ladder in de buurt komt. Het maakt me boos! Ik heb zoveel te laten zien, maar moet me weer helemaal opnieuw bewijzen.

Het voelt ook alsof ik heel erg alleen ben. Geen echte vrienden heb en dat het mijn eigen schuld is. Natuurlijk ben ik alleen maar met mezelf bezig geweest het afgelopen jaar--nee, jarén inmiddels! Dat ik ook nu nog niet weet hoe het is om een vriendin te moeten zijn, omdat ik maar zo'n klein stukje heb dat ik kan en wil delen.

Dingen worden nooit meer zoals ze waren en dat maakt me nu ineens zo

- Bedroefd 90%

- Boos 80%

- Bang 80%

Ongeveer.

Druk!

2010-11-17T10:04:00.003+01:00

Ik vraag me ineens af hoe ik het ineens zo druk heb gekregen.

Aan anderhalve keer per week groepstherapie heb ik iedere week ook nog twee keer psycholoog toegevoegd. En toen kwam de psychoeducatie (één avond per week) die me toch ook belangrijk leek voor mij en voor mijn Lief. Vervolgens dwong de UWV me in een loopbaanoriëntatietraject dat me op zich wel interesseert, maar me gemiddeld 4 uur per week kost aan enkel het bezoeken van de loopbaanoriëntatiecoach.

Laat staan het 'huiswerk' voor dit alles: gedachtenschema's, vragenlijsten, testen en vaak vooral veel nadenken. Want ik wil al deze hulpverlening natuurlijk wel nuttig besteden. Ik zie het als een investering, het is nu even knallen, maar hopelijk kan ik over een maandje ofzo het meeste afronden en me richten op het echte leven.

Want dat echte leven loopt eigenlijk ook al. Ik heb nog wat werkzaamheden voor mijn ex-werkgever opgepakt en ik heb een serieuze sollicitatie lopen. Alle spanning voor deze sollicitatie heeft me zowat 5 jaar van mijn leven gekost, maar ik heb binnenkort wel misschien gewoon een baan. In deze flow heb ik gisteren 4 sollicitatiebrieven voor mijn Liefje getypt waar hij als werkzoekende even geen puf meer voor had. Ik had barstende koppijn, want hang al een paar dagen tegen grieperigheid aan, maar haalde er voldoening uit.

Nu echter voel ik de golvende stroom van Doen Doen Doen aan me trekken. Zie ik mijn Liefje zich weer volledig storten op zijn to do list. Vraag me af welke achterstand ik heb in te halen na een ruime week niet sporten.

Voel me er even schuldig over, maar zou het liefst vandaag alleen nog maar in bed liggen om daar te luieren en te genieten van mijn voorlopig werkloze bestaan.

Mijn Moeder

2010-11-04T17:54:00.004+01:00

Ik schrijf niet zoveel over mijn moeder. Misschien omdat ik niet zoveel contact met haar heb en dus niet zoveel te vertellen. Toch vormt zij één van de grootste knelpunten in mijn leven. Althans, de bipolaire stoornis zal feitelijk misschien een groter probleem zijn, maar die vind ik stiekem toch beter te accepteren.

Mijn moeder walst over me heen alsof ik het onbelangrijkste stukje stof ben dat haar in de weg ligt. En vervolgens krabt ze me van de vloer en knuffelt me zo intens dat ik geen adem meer krijg. Mijn moeder is ambivalent.

Ze is ook ongeïnteresseerd.

Voortdurend weet ze te verkondigen dat ze niets weet over de bipolaire stoornis en dat het haar ook niet zo boeit. Ze heeft een interessanter leven. Op het moment dat mijn tante haar daarop aanspreekt (mijn tante heeft dezelfde diagnose als ik), belt mijn moeder mij met de vraag om informatie. Of ik niet nog wat stenciltjes heb die ik voor haar kan kopieren. En dat mijn tante zo agressief deed, maar dat dit wellicht ook bij de ziekte hoort. Niet?

Mijn moeder heeft mij zolang ik besta, gebruikt als verlengstuk van haar eigen leven. Daarom kan ze niet zonder me. Maar ze kan ook niet mét me.

Hetzelfde geldt voor mij. Elk moment dat ik dit besef maakt mij intens verdrietig.

Eventjes niet of wel maar dan kort

2010-10-20T20:33:00.006+02:00

En dan heb ik gewoon even geen zin om wat op mijn blog te schrijven. Gewoon, omdat ik al zoveel aan mijn hoofd heb of omdat ik mezelf zo vind zeuren. Niets ergers om dat dan nog eens bevestigd te voelen via mijn eigen weblog. Dit is een compromis: wel schrijven, maar niet zeuren.

Voor de zekerheid houd ik het maar kort.

Ik ga weer snel verder met de andere onderdelen van mijn leven: detective kijken, Poes knuffelen, therapie-oefeningen doen, de afwas, afscheid nemen van een vriendin die naar het buitenland emigreert, sporten, een spannende sollicitatie, nog wat resterende werkzaamheden voor mijn ex-werkgever en handschoenen kopen.

Mijn dagelijks leven laat eigenlijk weinig zeurruimte over.

Stroef

2010-10-12T20:17:00.007+02:00

Ach, het gaat allemaal zo moeizaam. Ik weet heus dat er enkel één manier is om verder te komen, naar dáár waar het beter is en mooier en fijner. Dat is niet stilstaan, maar dóórgaan, met mn hoofd in de wind en mn blik voorwaarts gericht.

En dat doe ik. Heel netjes volgens de vele boekjes op mds en ander gestoord gebied.

Vanochtend vroeg--volgens mijn superstrakke structuurschema--opgestaan, ontbeten en op de fiets (brrr) naar de kapper. Van daaruit naar de creatieve therapie die ik als nazorg gebruik om therapeutisch mijn ziekenhuisbestaan af te bouwen. Vervolgens in het zwembad netjes mijn baantjes getrokken, nadien de boodschappen gedaan en... zo trok mijn schema mij door de rest van de dag.

Ondertussen onzichtbaar voor alle mensen die vandaag aan mij voorbij zijn getrokken: het knarsen, piepen, trekken, duwen en afgrijselijk stroef worstelen in mijn binnenste. Als er ook maar één iemand was die er íets van had gemerkt en er met één klein vingertje naar had gewezen... dan had ik afschuwelijk gehuild.

Het zit gewoon even niet zo lekker.

Blij Geweest

2010-10-09T09:22:00.006+02:00

Het Blij ligt inmiddels achter me. Mijn lithiumspiegel bleek te laag (0.4) en mijn dagelijkse dosering werd opgehoogd. Tegelijkertijd kon ik op mijn aandringen dan eindelijk stoppen met mijn laatste pilletje antidepressiva.

Maar toen onstond ineens het bekende gevoel dat de grond begint te glijden. Dat ik niet meer begreep waarom ik zo heftig op alles reageerde, ik de hele dag kon huilen en wanneer ik geen heftige ruzies maakte met mijn Liefje, ik mezelf de naarste, domste, lelijkste en overbodigste mens op aarde vond. En dan was ik ineens ook zo vergeetachtig, dat ik midden in de stad de sleutels in mijn fiets liet zitten, uit kookrecepten hele delen oversloeg en de kattenbrokjes voor lieve Poes zo in een ander bakje flikkerde.

Ik kon niet meer van mezelf op aan. En dat Poes en mijn Liefje op dezelfde manier naar me stonden te kijken, was onverdraaglijk.

En dan ineens is Antonie Kamerling groots nieuws en komt het vanuit mijn pc mijn hoofd ingedonderd. Zo kan het dus gaan, zo hakt een depressie alles kapot wat los en vast zit. De wanhoop die hij moet hebben gevoeld, maakte dat ik me even heel verwant voelde.

Het sterkt ergens ook wel: die kant gaat het dus niet op, heb ik besloten. Na lang en herhaaldelijk aandringen van Liefje en vriendinnen, ondernam ik actie bij mijn spv-er. Ik maak lijstjes voor iedere dag die moeten zorgen voor optimale structuur met minimale verplichtingen en veel rust. Ik kook iedere dag, kom iedere dag even buiten en ik let op mijn alcoholgebruik die er in het Glijdende Grond Moment weer overmatig is ingeslopen.

Het is één groot leermoment. Mijn grootste valkuil heb ik inmiddels ontdekt: dat er mijns inziens altijd nog veel meer kan op een dag. En dus ga ik nu direct de wc verven en een wandje behangen.

Maar daarna doe ik het echt rustig aan.

Blij

2010-09-20T09:47:00.016+02:00

Ik ben even heel blij geweest. Beetje té blij volgens mijn Liefje. En daarmee werd het ineens een stuk minder leuk. Want zo'n periode vol energie en levensvreugde kan danig gaten hakken in je relatie.

Hij kon me niet bijbenen en dat ergerde hem. Van de hak op de tak, van de tomaten die ik om 5 uur 's ochtends stond te plukken in onze balkontuin tot mijn plannen om ineens ons huis te verven. Van de dromen die ik 's ochtends zodra hij zich maar even had omgedraaid in elk detail moest navertellen tot het niet meer kunnen kiezen uit de talloze ideeen die ik had.

Gisteravond was de druppel. Tijdens een intiem moment kreeg ik een niet te stoppen slappe lach. Ik begreep niet direct waarom hij zich woest en verdrietig van me afkeerde. Waarom lachte hij niet gewoon mee?

Nu begrijp ik het ineens. Ik zie het allemaal weer wat helder. Ik denk dat mijn opgehoogde lithium het gewenste niveau heeft bereikt.

Zeer gewenst.

De Lat

2010-09-11T19:00:00.009+02:00

Ik weet nog steeds niet precies wat het is met die onverwacht mooie, zonnige dagen. Ik denk dat ik mijn denkbeeldige lat dan een paar meter hoger leg. En daar kom ik dan niet meer bij.

Zo ook vandaag.

Stilletjes terecht gekomen in een héél negatief 'Lotje perspectief'. Ik kan de wereld nog wel waarderen, maar dat ík daarin ook een plaats heb, dat begrijp ik even niet. Dom, dik en lelijk. Veel concreter kan ik het niet maken, want ik krijg kippenvel van de aandacht die ik aan mezelf besteed.

Dat mijn Liefje het met mij moet uithouden... (En het Moet! Ik kán niet zonder!)

Morgen gaat het gelukkig weer regenen. Dan voldoe ik weer.

Glimmen

2010-09-10T17:43:00.003+02:00

Gehaast fiets ik naar de fotograaf. Een pasfoto volgens de Nieuwe Regels. En daarna snel mijn rijbewijs verlengen.

Ik kom binnen en wrijf wat zweet van mijn neus. Rotpillen (citalopram) ook. Ik sta te stomen in de donkere ruimte. Hij wijst erop dat de nieuwe pasfoto's niet de meest charmante zijn. Niet lachen en niet draaien. Ik weet er alles van. Ik ben er klaar voor.

"Je mag ook niet glimmen", zegt hij. En geeft me een dor wc-papiertje aan. Of ik deze na afloop buiten weg zou willen gooien.

Bij het afrekenen wijs ik hem er fijntjes op dat er nog maar één dropje op het schaaltje naast de kassa ligt. "Dat is ook een beetje magertjes trakteren", zeg ik.

Triomfantelijk laat ik binnen het wc-papiertje achter. Hij let er niet meer op.

Tevreden

2010-09-07T23:27:00.005+02:00

Volgens mij gaat het best goed!

Sja, "volgens mij", ik vind het toch altijd lastig om nou precies te zeggen hoe het gaat. Zit nu ook een beetje tussen licht hyper en iets te gespannen. Maar het basis gevoel: tevreden. Dus volgens mij gaat het best goed!

Veel om handen, terwijl ik nog geen werk heb en maximaal 1 dagje per week kwijt ben aan therapie. Ik vermaak me wel. Al ben ik de afgelopen zomer nog een paar keer flink down geweest en is het gevoel er niet te mogen zijn nog vers, ik voel ineens een heel stuk vertrouwen in mijn leven, in de toekomst, in mij.

Spannend om dat uit te spreken, want ik ben voorzichtig want een beetje bang voor de komende weken waarin allerlei nieuws als UWV en re-integreren op mijn pad komen. En ik ben zo stoer mijn eetstoornis aan het loslaten, maar altijd bang voor een harde klap terug als ik me weer even minder voel. Maar ach, ik ben daar ook al geweest, ik ken het en ik zal het wel weer doorkomen.

Het komt allemaal wel goed.

Op straat

2010-08-08T10:56:00.004+02:00

En toen stond ik weer op straat. Na 13 maanden rondgedoold in een ziekenhuis is het onwerkelijk om weer terug te keren in de maatschappij. Nou ja, terugkeren: voorlopig zit ik nog in de ziektewet (nog geen bericht van het UWV) en heb ik nog geen baan.

Dus ik ben thuis. Voornamelijk in de avonduren fiets ik wat rond en probeer ik wat te begrijpen van mijn leven en van mijzelf. Je zou zeggen dat ik de afgelopen maanden voldoende inzichten zou hebben opgedaan om de rest van mijn leven netjes uit te kunnen voeren. Dat was mijn idee eigenlijk ook, maar in de eerste week ga ik al onderuit.

Gisteravond plofte ik. Ik zag mezelf weer vluchten voor mezelf. Dat doe ik al de hele afgelopen week, van overdag slapen tot opgejaagd 'moeten' tot lusteloos rondhangen tot contacten afhouden. Zo op mezelf, kan ik helaas nog niet zo goed met mezelf overweg. En toen werd ik ineens zó verdrietig, ik voelde zo intens de haat, de walging van mezelf. Ik doe het nooit goed, ik ben waardeloos, ik mag er niet zijn.

Shit.

Het voelt alsof er een schilletje van mijn leven is opgetild en mij is getoond wat daar aan derrie onder zit. Ik heb wat eerste ideeen aangereikt gekregen hoe ik de boel kan schoonmaken. Maar dat lukt me dus nog niet zo erg.

Als ik dit zo schrijf, merk ik dat het oplucht. Ik heb mijn blog weer gevonden!

Mindfulness Proof

2010-06-16T19:30:00.003+02:00

De afgelopen dagen werd ik op de proef gesteld.

Ik volg al vrij lang een voltijds therapie, waar mindfulness ook deel vanuit maakt. Over enkele weken hoop ik deze therapie af te ronden en terug te keren in de maatschappij. En ik voelde me daar tot een paar dagen terug ook helemaal klaar voor.

Ineens kreeg ik een terugval. Ik had mijn eetstoornis nodig, voelde me zó slecht over mezelf dat ik móest afvallen. Was zó intens verdrietig, móest alcohol drinken of in mezelf snijden met een kapotgeslagen fles. Alsof ik spontaan depressief werd.

Mindfulness: Lotje, het is een gevoel, jíj bent het niet. Laat maar gaan en laat maar toe, het drijft weer over.

Ik zag de mindfulness optie maar heb ontzettend hard moeten strijden om het gevoel uit te zitten. Eigenlijk dacht ik dat het me niet gelukt was. Vandaag keek ik terug en bedacht me dat ik van al die destructieve vluchtopties geen enkele heb benut.

Hoe angstig ik me op dit moment nog voel, stiekem denk ik dat ik veel vertrouwen terug krijg. Al begrijp ik nog niet helemaal hoe het werkt, ik ben volgens mij wel klaar voor het echte leven.

BBQ

2010-06-06T17:08:00.004+02:00

Mijn weekend werd enorm opgefleurd door allerlei spontane, impulsieve en vrolijke acties. Na een heerlijk bijkletsmoment op de zaterdagmiddag bij een vriendin waar ik écht alles mee kan delen--hoe fijn!--had ik twee bbq's in het vooruitzicht en een goed gevoel over mijn leven.

Zonder mijn moeder voel ik mij meer Ik. En dat voelt goed!

Mijn moeder zeurt op de achtergrond wel door. Het verdriet van mijn verloren jeugd en haar huidige afwijzing belemmert me blijkbaar niet me mentaal heel sterk te voelen. Maar fysiek liep de knagende hoofdpijn op tot opvliegers, misselijkheid tot bij-na overgeven, roestende keelpijn en intense oorpijn.

Ik voelde mij nog niet in staat om daaraan over te geven.

Tot buienradar vanmiddag dreigde met een overweldigende onweersbui. Dat was de directe aanleiding om de bbq van zometeen af te blazen. En ik dook direct mijn bed in. Na een paar wilde dromen en een paar uur slaap, zie ik nu buiten dat er helemaal geen onweer dreigt te komen.

Ik voel me afschuwelijk schuldig.

Het laatste restje van mijn sociaal waardevolle leven wil ik niet buiten de deur houden. En ik weet absoluut zeker dat het fijn was geweest en ontzettend gezellig. Maar mensen, wat houdt mijn moeder me toch nog onder de duim. Nu geef ik nog één keer daaraan toe.

Maar dan is het genoeg en is mijn Ik ook een Sociale Ik.

Als donderdag geen bbq-weer is, zal ik dan wat anders lekkers koken...?

Puzzelstukjes

2010-06-05T11:52:00.004+02:00

Mijn vader heeft mijn moeder mishandeld. Mijn moeder heeft gemene psychologische spelletjes gespeeld. Ik heb jaren geen helderheid kunnen krijgen over hoe het nu eigenlijk zat en of ik er echt door was beinvloed.

Nu zit ik inmiddels 9 maanden voltijds in therapie. En na vele therapeutische sessies ben ik het gesprek met mijn vader aangegaan. Voorbij de kwade kanten verder kijken naar hoe het zat. Hij was zo verwarrend lief en betrokken. Echt een vader. Maar hij bevestigt ook mijn sluimerende vermoeden dat ik nooit echt dochter was, maar de alter ego van mijn moeder.

Ik belde mijn moeder gister of ze met mij een gesprek zou willen aangaan. Zij zag niet in waarom: ik was toch degene met een stoornis?! Ze was boos en defensief. Ze begreep niet waarom ik zou willen dat zij me beter begreep. Daar hield ik me zelf maar mee bezig.

Ik geloof dat het me ineens helder is geworden. Ik heb nooit Lotje mogen zijn. Ik heb mijn leven voor haar gegeven, maar als ik probeer weer dochter te worden, heb ik helemaal geen moeder.

Intens verdrietig, maar ik voel me plotseling veel sterker.

Doordenken

2010-05-31T21:48:00.008+02:00

Ik ben een paar dagen in het buitenland geweest. Dat doe ik al jaren rond deze tijd.

Mijn vader, mijn zus en ik, alledrie met wisselende aanhang, lopen dan twee dagen mee met een georganiseerde wandeltocht.

Naast deze sportieve prestatie--die garant staat voor spierpijn, blaren en een blitse medaille--staat het Grote Genieten centraal. Het was ook nu prachtig weer, de natuur was op haar mooist, er was veel en lekker eten en de alcohol maakte het sociale sfeertje bijzonder feestelijk.

Ik kan nu ook voldaan zeggen dat ik heb genoten. En ook mijn Lief vond het heerlijk.

Thuisgekomen zie ik nog eens extra duidelijk dat we het bijzonder goed hebben. Een prachtig huis, een lieve kat en veel prettige spulletjes. En we hebben een hele fijne vakantie achter de rug.

Daarom de verwarring:

Waarom blijf ik zo piekeren? Hoor ik wel bij mijn Lief? En hij bij mij? Waarom maak ik van al het lichts zoveel zwaars? Ben ik wel wie ik ben? Waarom stel ik zulke hoge eisen aan mezelf en aan het leven? Als ik geniet van lekker eten, voel ik tegelijkertijd aan mijn groeiende buik en billen en verafschuw ik mezelf. Als ik op een bankje geniet van een boek, besef ik een tekort, een gemis.

Goed = goed = blijkbaar nooit goed genoeg.

Als de therapie mij in de resterende maanden antwoord zou kunnen geven op deze vragen, óf liever nog: mij ervan af zou kunnen helpen, dan ben ik echt 'klaar' voor het Echte Leven.

Dat denk ik echt.

Koosje

2010-05-18T21:23:00.006+02:00

Het is een prachtige avond. Ik zie de zon langzaam achter het huizenblok in mijn uitzicht verdwijnen. Groene blaadjes aan volle bomen ritselen alsof er een zacht en zomers briesje staat. Merels zingen alsof ze nooit zijn weggeweest en nooit meer zullen verdwijnen.

Maar het maakt me dolgelukkig noch diepbedroefd. Mijn hoofd heeft al genoeg te verwerken van deze dag.

Vandaag was een speciale dag. Mijn lieve vriendin Carice toonde haar eerstgeborene Koosje aan het Grote Publiek. (Zie http://www.koosjehetboek.nl/ om ook kennis te maken.) Vol bewondering zag ik haar de auteur spelen die zij is. Ik blijf het zo bijzonder vinden dat zij haar gedroomde grote hoogten ook daadwerkelijk weet te bereiken. Kwestie van klimmen, maar dat moet je kunnen. En hoe!

Het is prettig dat haar lezers de wereld van de bipolaire stoornis beter zullen gaan begrijpen. Ik zal kunnen verwijzen naar haar boek en niet alles meer hoeven uit te leggen. Het was ook goed voor mij om te zien hoe goed Carice haar bipolariteit inmiddels heeft geaccepteerd. Hoe ze erover praat en erover schrijft. Het was een regelrechte ramp voor mij om te bemerken hoe slecht ik er nog mee uit de voeten kan.

Elk citaat dat werd gepresenteerd trof mij hard en onverwacht. Het liefste trok ik me ter plekke terug onder een heel dikke donkere deken om daar weer een beetje rustig te worden. En nu thuis kan ik zelfs daar geen kant op met mezelf. Heftig!

Maar Koosje kan ik niet loslaten. Ze boeit en trekt mij mee in een wereld die me pijnlijk met die van mij kan confronteren, maar die gelukkig toch vooral die van Koosje is.

Weggelopen

2010-05-06T20:34:00.003+02:00

Mijn Lief en ik besloten een wandeling te maken. Het was tenslotte een prachtige avond.

Maar daar, in de berm naast het enorme kanaal, lag een vrouw in de brandnetels. Niemand anders te bekennen. Ze was verward en ze was verdrietig. Voor de zoveelste maal weggelopen vertelde ze ons, want de mensen bij wie zij woonde waren ontzettend onaardig tegen haar en tegen elkaar. Ze kon er niet tegen. Ze was daar ongelukkig.

Ze was nog nooit zover gelopen en was trots en heel moe. We vogelden uit waar haar thuis was en gedrieën maakten we de lange wandeling terug. Halverwege hebben we een bushalte gezocht omdat ze zo moe en zo koud was, dat ze bijna weer in een berm ging liggen.

Ik probeerde me in te leven in hoe het zou zijn om zo sterk afhankelijk te zijn van anderen. Ergens te moeten wonen waar je je niet op je plek voelt, maar waar anderen beslissen of je daar blijft wonen of dat er ergens anders een plekje voor je is. Machteloos.

We belden aan bij haar huis en een koude verpleegkundige van amper 20 deed de deur open. Ze reageerde koel en afstandelijk en naar onze geredde vrouw zelfs een beetje vijandig. Die moest maar snel "naar haar kamer!"

Geen vragen over onze tocht en onze gesprekken. De deur werd zowat voor onze neus dichtgetrokken. Ze stelde kort dat dit voor ons misschien een hele gebeurtenis was, maar dat mevrouw vaker wegliep en we haar "de avond van haar leven hadden bezorgd door haar zoveel aandacht te geven". Dat we moesten begrijpen dat dit "een kliniek voor patienten met psychiatrisch ziektebeelden was" alsof we die hele vrouw met haar enorme doorzettingsvermogen en haar verhalen en haar verdriet vooral maar heel erg niet serieus moesten nemen.

En toen ben ik boos geworden. Heel erg boos. Je hebt mensen in alle soorten en maten en dat kunnen mensen zijn die aandacht nodig hebben en mensen die gevoelig zijn en dat zijn allemaal mensen. Alsof een "patient met een psychiatrisch ziektebeeld" niet het recht heeft om ongelukkig te zijn! Ik geloof niet dat de juf zich ook maar iets van mijn woede aantrok. Zij was immers wel meer gewend.

Ik had nog niet eerder van zo dichtbij meegemaakt hoe je met een psychiatrische diagnose in een hokje kunt worden weggestopt. Het deed me vreselijk veel verdriet.

De weg terug heb ik heel hard gehuild.

De Waarheid van het Verval

2010-05-03T20:59:00.002+02:00

Na Manie komt Depressie.

Of het nu komt door teveel vrolijk bier op koninginnedag of door de wild gelezen pagina's in Mike Boddé's Pil komt. Ik weet het niet. Ik weet het gewoon even niet.

Maar het voelt flink rot. Met flinke nadruk speelt Verval door mijn hoofd. Mijn vader die over het randje van de dood kijkt, de rijen personen die ooit dichtbij mij stonden en nu lonken naar het einde. Of de overstap al hebben gemaakt. Alles is gedoemd te mislukken en te vergaan.

Toch voel ik ergens ook dat dit niet het enige is. Ik besef nog wel dat het allemaal ook heel anders gezien kan worden. Als ik me maar eventjes iets beter zou voelen.

(Vooral in kleine dingetjes kan ik nog wel heel normaal doen. En ik lach nog om stomme grapjes.)

Maar de angst dat dit toch echt de waarheid is die op de achtergrond altijd de waarheid zal blijven... Ik kan deze niet aan.

Lentemanie

2010-04-28T09:42:00.003+02:00

Oh oh oh wat doet dit zonnige lenteweer me goed.

Zo goed zelfs dat mijn therapeut gister voorzichtig iets met me deelde. Ze zag ineens wat manische trekjes bij mij openbaren. Een weekje thuis van hot naar her vliegen, niet meer stilstaan en mijn hoofd na dit weekje al niet meer stop kunnen zetten. Op de therapie ben ik ongekend aanwezig. Sja, dat was ook al door mij opgemerkt. Ik zou nu wel 20 blogjes per dag kunnen schrijven. En mijn wilde dromen lijken elke nacht wilder te worden.

Maar dat betekent niet dat ik manisch bén. Ik heb de afgelopen nacht 11 uur geslapen.

Dat stelt dan toch weer gerust.

Van een Mus en een Stier

2010-04-27T08:00:00.005+02:00

Ik heb hevig gedroomd vannacht.

Droom 1: Een musje in de besneeuwde tuin van mijn ouderlijk huis. Alleen in een nestje op een paal middenin de tuin. Een oudere vrouw komt haar ineens verzorgen, of zoiets. Ik zie die vrouw later ook de bevroren vijver sneeuwvrij bezemen. Geen idee wie ze is.

Ze spreekt me aan over dat musje, laat zien dat het niet goed gaat. Er zit een ei in dat musje en dat gaat er niet uit, omdat het musje dat niet kan, of niet weet hoe dat moet, of zoiets. Ze houdt het musje ondersteboven en schudt er plukken vacht uit. Dat was bedoeld voor haar nestje, maar ze weet niet hoe het te gebruiken. En ze kan ook al geen goed nestje vinden omdat er een lichtje ontbreekt bij essentiele nestelplaatsjes.

Daar spreek ik mijn vader op aan en dan begint een grote tocht vol ingewikkelde handelingen die eindigt in de auto op weg naar een betere plek voor dat musje. Dat is inmiddels een ei geworden en dat ei breekt. Mijn vader, mijn zus en haar vriend leggen onhandig de druipende dooier op een plaats waar het volgens hen goed is. Ik begrijp er niets van en voel me machteloos en gefrustreerd over zoveel onlogisch handelen en zulke slechte communicatie. Ik vraag mijn vader nog waarom we helemaal hierheen zijn gereden, terwijl er bij ons huis ook een groot bos is. Ja, dat weet hij ook niet, hij voelde een noodzaak te handelen, maar had geen idee hoe.

Droom 2: Een dolle stier neemt alles en iedereen op de hoorns. Een grote bus scheurt hard achteruit tegen die stier, maar het gaat maar door. Het is angstaanjagend, gefilmd als zo'n realityvideo uit een fout SBS6-programma.

Realiteit: Zo op therapie hoef ik niet om uitleg te vragen, want daar doen ze niet aan.

Iemand enig idee?

Analyse

2010-04-25T10:55:00.002+02:00

De laatste dag van mijn bezinningsweek. Ik had beter in het begin kunnen lanterfanten, nu lukt dat echt niet meer. Op zo'n laatste dag moet ik er alles uithalen. En moet ik ook nog even wat helderder krijgen welke inzichten ik nu heb opgedaan. En hoe ik de laatste maanden therapie het beste kan gebruiken.

Maar helder? Ho maar. Het enige inzicht dat zich naast het lijstje losse eindjes opdringt, is dat ik veel nadenk. Teveel nadenk. Misschien is het piekeren, ik weet het niet eens. Veel analyseren, proberen te begrijpen, grip zien te krijgen op het fenomeen Lotje.

Mijn Lief zegt: "Het is als een bloem die je onder de microscoop legt. Je analyseert zo enorm dat je niet eens meer ziet dat het een bloem is." Mijn moeder zegt: "Al jouw ongemakken hebben andere mensen ook, maar jij staat er bij stil en maakt er een probleem van." Ik heb echt heel veel zin om haar te slaan als ik dit weer teruglees. Dat dan weer wel.

Het voelt alsof ze het mis hebben, maar ergens kenmerkt het mij wel, dat analyseren. De waarheid zal misschien ergens een combinatie zijn: Ik voel zoveel angst en onzekerheid om mijn eigen persoon, dat ik met alle macht probeer alles te begrijpen, te voorspellen en te begrenzen.

Vermoeiend hoor.

Inzichten Zonder Therapie

2010-04-24T07:41:00.005+02:00

Mijn therapievrije week zit er bijna op. Niet doorgebracht in Afrika, maar thuis. En dat heeft ons een mooi nieuw interieur opgeleverd en een groen balkon. Ik kon namelijk niet stilzitten.

Terwijl mijn Lief het ene na het andere boek verslond en de dag zittend, hangend of liggend in bed doorbracht, maakte ik lijstjes en plannen en vloog van de ene hoek naar de andere in de stad.

Ondertussen flink nadenkend over mezelf. Mijn therapie is momenteel gedegradeerd (of opgewaardeerd) van een klachtenreducerend proces naar een zoektocht naar mezelf. En naar mijn levensgeluk. Ik ben mijn therapeuten innig dankbaar.

Ik kwam er deze week achter dat:

- ik mij blij vlagen héél erg somber en ongelukkig kan voelen en een pijnlijke leegte voel in mijn leven in de wereld om me heen.

- ik tegelijkertijd erg kan genieten als ik mij nuttig kan maken en ik weet dat ik waardevolle dingen doe.

- mijn lichaam mij vaak in de weg zit en alle minder mooie plekjes mij regelmatig overspoelen met een gevoel vreselijk lelijk en waardeloos te zijn.

- ik dat soms gewoon even kan vergeten en kan genieten van chocola en biertjes in de zon.

- ik vreselijk gespannen kan zijn en mijn Lief wakker houd met het geknars van mijn tanden.

- ik verhalen bedenk voor mijn leven en dat ik die leef; het lukt me niet zonder nadenken, interpreteren, voorspellen en bedenken 'gewoon mijn ding te doen'.

Dat ik mijn leven leef als een verhaal is wel het grootste inzicht dat ik deze week heb opgedaan. De rest wist ik eigenlijk al. Wat overigens niet wil zeggen dat ik dat inmiddels onder controle heb gekregen.

Ik voel me gelukkig als ik kan vluchten in dromen, fantasieen, ideeen en verhalen. Maar de behoefte aan écht contact, aan een authentieke Ik en aan rust in mezelf, is zich steeds meer op gaan dringen.

Het besef dat ik het moeilijk vind om Ik te zijn en niet een interessante ander, doet pijn.

Maandag op naar therapie: op naar Mezelf.

De Vulkaan

2010-04-19T08:08:00.004+02:00

Mijn Lief en ik hadden nu midden in de warme Afrikaanse zon ontbeten. Genietend van de eerste dag van onze luxueuze wildgeboekte vakantie in een all-inclusive resort. De meest decadente manier die ik kon bedenken om even afstand te nemen van therapie en alle zorgen.

Was het niet dat De Vulkaan roet in ons ontbijt gooide.

Zoals vaker, dat er wat borrelt onder de oppervlakte en het kan er niet anders uit dan met een geweldige explosie. Met de nodige gevolgen.

Voor iemand die al 7 maanden onder therapeutische begeleiding dergelijk geborrel in kaart probeert te brengen om de grote explosies wat meer voor te zijn...

...is dit dan eigenlijk ook wel de meest prachtige manier om haar vakantie in stof op te zien gaan.

Golfbeweging

2010-04-11T22:47:00.003+02:00

En toen ging het steeds lekkerder, steeds meer vanzelf. Blij en nog iets blijer. Optimistischer en denken over het einde van de therapie.

En dan is er toch weer een beetje spanning en dan is het ineens ook niet meer te negeren. Er komt weer onzekerheid en zelfs een sprankje pessimisme.

Therapie volgt een golfbeweging. Kwestie van doorzwemmen dus.

Lang Niet Gek!

2010-04-05T21:18:00.005+02:00

Het was een Pasen met bizar veel paaseitjes. En bizar weinig schuldgevoelens.

Een paar heerlijke eerste stappen gezet in mijn wandelagenda. De spierpijn zeurt na, maar de gesprekken met mijn wandelvriendin voelen als een warme deken die ik zolang mogelijk om me heengeslagen houd.

Ik heb lang niet geblogt, maar dit is een blogje waard. Ik werk toe naar het einde van mijn therapie. Rustig aan, niet het einddoel voorbij hollen om vervolgens te struikelen en snoeihard onderuit te gaan.

Ik laat me nu gewoon eventjes niet gek maken.

Veilige Ellende

2010-03-13T12:04:00.003+01:00

Ze waarschuwden me al toen mijn eetstoornis onder de aandacht kwam. Het wegnemen van een eetstoornis geeft alle verborgen emoties, angsten en frustraties de vrije ruimte.

Ik kan niet anders dan dit beamen. Ik eet netjes volgens het programma en ben bijna een voorbeeldige patient. Maar nu ik me langzaamaan onrustiger begin te voelen, ongelukkiger ook en vooral erg bang voor wat er komen gaat, eet ik dit weekend het liefst even helemaal niets.

Liever controle dan onveilige onzekerheid. Of zoals de therapeuten het achten te zeggen: voorlopig kies ik nog even voor de veilige ellende.

Augurken

2010-03-07T20:43:00.003+01:00

Het accepteren van mijn eetstoornis verloopt onverwacht voorspoedig.

Dat ik altijd al hevig piekerde over eten en dat ik zwaar ongelukkig was met mijn gezonde BMI's, dat wist ik al. Maar ik voel me ook echt thuis in de groep en het slapen in het ziekenhuis bevalt stiekem ook best goed. Lekker veel rust, regelmaat en structuur als houvast. Dat kwam ik Thuis een beetje tekort bemerk ik nu.

Dus vrijdagmiddag heb ik een worsteling moeten doorstaan: ik durfde niet naar Thuis. Want Thuis is waar het altijd misgaat.

Nu zit het weekend er bijna op en er is nauwelijks iets misgegaan. Niet noemenswaardig. Nou ja, een pot augurken vlak voor slapen gaan. Maar augurken zijn niet bijzonder ongezond. Dus ik ben een beetje trots op mezelf.

Helaas voel ik me te moe om mezelf een schouderklopje te geven. Bij thuiskomst dit weekend werd ik op slag ontzettend moe en dat is tot nu gebleven. Bijna nergens toe in staat en te moe om iedereen terug te sms-en laat staan allerlei individuen te woord te staan.

Alleen dit blogje moest zeker geschreven worden!

Eet Gestoord

2010-03-03T20:51:00.002+01:00

Het knaagt wel een beetje aan me, dat ik hier zo afwezig ben. Daarom snel een berichtje om te laten weten dat ik er nog ben. En dat ik heel, heel moe ben en zo druk met alle verwarring in mijn hoofd. Het valt nog niet mee om een eetgestoorde te zijn. En al helemaal niet om dat a) te accepteren en b) te veranderen. Maar ik zet door!

30 minuten

2010-02-15T19:53:00.004+01:00

Ik heb over precies 30 minuten een moeilijke ontmoeting.

Iemand die ik sterk met mijn gekoesterde, maar inmiddels wel voormalige baan associeer, staat dan voor mijn deur. Om werkspullen op te halen en dan weer naar huis te gaan. En ondertussen stiekem te kijken hoe het er met Lotje voor staat. Want we hebben elkaar alweer een jaar niet gezien. Ik heb overigens ook nooit iets van deze collega gehoord in dit afgelopen jaar. Geen kaartje, geen belletje, geen sms-je, geen mailtje. Helemaal niets.

Totdat bleek dat ik zijn spullen had en die moesten natuurlijk terug.

Omdat ik me kapotschaam voor mij en mijn problemen, waaronder misschien nog het meest mijn eetprobleem, heb ik de hele dag ondraaglijke spanning gevoeld. Heb een keer extra de enorme trap in het ziekenhuis op en neer gehold, 30 baantjes gezwommen (ik wilde graag meer, maar het is wel zwaar na zo'n lange tijd) en heel hard gefietst naar huis. In de kou, mijn zwemnatte haar was in slierten bevroren.

Ik heb netjes gekookt, vervolgens niet gegeten. Maar wel gedronken. Ik zit nu op 3 bier... Grootste zorg is nu weer dat ie niet merkt dat ik heb gedronken, want dat zou een afgang zijn. Ik zit hier niet als een of ander uitschot aan de drank terwijl hij hard aan het werk is!

Eerlijke conclusie: ik blijf dingen doen waarvoor ik me schaam. En deed ik ze niet, dan kan ik het niet aan. Misschien is het wel heel erg goed dat ik over 2 weken aan mijn eetstoornis ga werken.

Boos

2010-02-08T21:41:00.001+01:00

Ik ben heel erg boos.

Boos op mezelf omdat ik maar loop aan te hannessen en er niks van bak. Ik ben een jaar verder en ik ben niet beter, ik ben alleen maar slechter. Ik ben een Niets: zonder baan, zonder sportieve of andere zinnige vrijetijdsbesteding, zonder noemenswaardig sociaal leven of andere hobby, zonder eigenwaarde en zonder zelfrespect.

Ik ben ook boos op de therapeuten en op de groep en op de therapie in het geheel. Ze trekken me de zwakte in en maken me kwetsbaar, peuteren van alles los en als ik het vervolgens niet meer weet, moet ik niet zo zielig doen. Want ik kan het allemaal best zelf.

Ik ben vreselijk boos op mijn vader die zijn beide dochters de vernieling in heeft geholpen en ons vervolgens een trap na geeft door de therapie als een zwakke keuze neer te zetten. Zo vreselijk boos dat ik in gedachten op zijn dikke buik loop te stompen. Boos omdat ik dat nooit echt zal doen, het misschien zelfs nooit zal durven uitspreken. Woest word ik ervan!

Boos ook op mijn Lief waarin mijn vader mij achtervolgt. In kleine dingetjes voel ik mijn vader zijn aanwezigheid weer, zijn overgevoeligheid en dominantie, en wordt het zo pijnlijk duidelijk hoeveel dat me nog doet. Ik voel zoveel boosheid naar mijn Lief, maar vooral ook ben ik boos dat mijn allerliefste Lief hieronder gebukt gaat. Hoe graag ik al dit gedoe en deze ingewikkelde ellende bij hem weg had willen houden, hoe graag ik een lief vriendinnetje was geweest. Een gezellig en fijn vriendinnetje, vrolijk ook en sexy.

Ik ben boos op de wereld die mij geen fijne eigen plek lijkt te gunnen en boos op het leven dat een worsteling is en wanneer je deze lijkt te overwinnen, vervolgens duidelijk maakt dat het leeg en zinloos is en dat er zoveel andere narigheid is en dat het nooit echt makkelijk zal worden.

Ik ben ook best in de war. Maar ook vooral boos. Het leek me wel even goed dit van me af te gooien, misschien zal het dan iets wijken voor alles wat nu door de boosheid wordt geblokkeerd.

Wellicht is doorwerken in de hoop op beter een illusie, maar stilstaan brengt me zeker niets.

Herstart

2010-02-06T11:22:00.002+01:00

Ach, problemen zijn wat ze zijn. Problemen. En ze blijven me steeds in alle facetten verrassen. Er zitten allemaal van die laagjes in die me er telkens op pijnlijke wijze erop wijzen dat ik mezelf nog helemaal niet zo goed ken.

Maar na het afbouwen van 40mg naar 20mg citalopram zit ik nu weer op 30mg. En ik herstart mijn leven! Nog een beetje wiebelig, maar het voelt zoveel beter!

Beetje gehaast en geirriteerd en misschien een klein beetje hyper ben ik wel. Het vliegt nog op geen enkele manier de bocht uit, dus laat mij maar even. Ik zie weer een zonnetje door de mist heentrekken.

Glad IJs

2010-02-01T21:27:00.003+01:00

Mijn weekend was een hel. Ik omschreef het aan de psycholoog in ons gesprek vanochtend: "Slechter kan niet." De keuze werd zo vanzelf gemaakt.

Per 1 maart start ik bij de eetgestoorden. Ik hoef er niet meer over na te denken. Ik moet nu alleen overeind zien te blijven. Voldoende uitdaging, want ik glibber op glad ijs. Nam gister 3 oxazepammetjes in met een fles cider. Eet elke avond precies die hoeveelheid chocola dat ik op het randje van overgeven zit. Mijn Lief en ik kunnen de ellende niet meer verdragen en besluiten de komende tijd even zonder elkaar te zijn.

Nu ervaar ik wat de drang tot leven is. Zonder was ik er nu niet.

Eetgestoord

2010-01-29T22:14:00.005+01:00

Ik ben aan het eind van een voor mij bijzondere week therapie. Ik ging er met volle kracht tegenaan. Open zijn over lastige dingen, niet denken maar durven en doen. En heel veel delen. Ik nam mijn plek in als een open boek dat iedereen mocht lezen.

Want ik was me ineens zo bewust van het leven dat ik alleen moet trekken na deze therapie.

Ook is deze week mijn dosis antidepressiva weer opgehoogd (van 20mg naar 30mg citalopram; het ging té snel bergafwaarts) en is mijn eetprobleem tot een discussiepunt in de groep en bij het team geworden.

Wel of niet overstappen naar de eetgestoordengroep, that's the question.

Nadeel van die overstap: Ik zit nu in een groep die ontzettend prettig voelt, waar ik met gemak mijn verhaal durf te doen, waar ik me echt kan bezighouden met dieperliggende thema's waar ik me eerder nooit de ruimte voor gaf, maar wat ontzettend goed voelt om daar wel de ruimte voor te hebben. Ik heb hier een soort van thuiskomen. In de eettherapie draait het daar wat minder om, het gaat om het eetprobleem en ook wel wat de dieperliggende oorzaken zijn, maar de therapie is met name toch gerelateerd aan het verstoorde eetgedrag.

Voordeel van die overstap: Mijn gedoe met eten (eetbuien, heel rot voelen over mijn lichaam, moeilijk structuur kunnen vasthouden zoals elke avond koken) houdt me zo erg bezig dat ik daar graag iets aan zou willen doen. De eettherapie biedt me een geweldige kans hierin door 5 (!) maanden intensief hiermee bezig te zijn. Het is wel hét probleem in mijn hier en nu en hoe graag ik ook wat dieper in mijn ziel zou willen spitten, misschien moet ik toch eerst de zaken aanpakken die daar nog vóór komen. Bovendien is de groep waar ik nu in zit, toch altijd tijdelijk: binnen 4 weken vertrekken 5 van de 9 groepsleden.

Nadeel van deze keuze: eetbuien.

Mijn lieve groepsleden zijn verdeeld, de teamleden zijn verdeeld en ikzelf ben verdeeld. Ik lijk voldoende capaciteiten te hebben om mijn huidige therapie met volle kracht te volgen en hier ontzettend veel aan te hebben. Maar het eten wordt meer en meer en meer een probleem.

Buiten de therapie werkt het ook niet echt mee. Mijn Lief heeft geen buffer meer om me op te vangen en me te ondersteunen. Het voelt alleen maar meer zichtbaar dat ik het alleen niet kan.

Mijn volgorde is nu: eetgestoord, door ouders verstoord, bipolair. Als ik de ziekenhuisdeur over een aantal maanden hard achter me dichtsla, zal alleen bipolair er nog staan!

Vriendschap

2010-01-23T22:33:00.003+01:00

Een vriendin brandde wel duizend kaarsjes voor mij. En zelfs haar enige echte unieke doopkaars. Ik ontving een foto op mijn telefoon en moest even slikken. Iemand die zó duidelijk liet weten om mij te geven en oprecht wilde dat alles in en voor mij beter zou worden. Best ongemakkelijk als je het liefst alleen in een donker hoekje wilt blijven zitten.

Dus daar moest ik uit.

Ze nam me vandaag mee op een wandeling. Geen haar op mijn hoofd dat ik zelf op dat idee was gekomen. Laat staan dat ik het was gaan doen. Maar nu kon het. We hebben zelfs samen een gezellig taartje gegeten. Eens geen calorieen stampen als niemand het ziet, gewoon een sociaal taartje op de publieke zaterdagmiddag.

De verjaardag vanavond bleek wel een stap te ver. Ik heb mijn hoekje weer opgezocht. Maar dan wel mét een goeie herinnering aan vandaag en het warme gevoel van een onmisbare vriendin.

Ik voel ineens ook de warmte van mijn enige en oudere zus. Zij belde en vertelde ook in therapie te gaan. Ze loopt tegen dezelfde dingen aan als ik en loopt steeds meer vast. Hoe pijnlijk om vast te stellen dat we inderdaad vreselijk ingewikkelde ouders en een destructieve opvoeding hebben gehad. Maar hoe fijn dat we dit samen delen. En erkenning voor ons beiden: wij zijn hier niet de oorzaak van.

Ik keek zojuist even in de spiegel en constateerde tevreden dat ik mezelf veel te dik vond, maar dat dit geen indringende emoties opriep. Ik kon het zien en beslissen dat het allemaal vast wel een keer goed komt.

Uitzichtloze Paniek

2010-01-20T20:30:00.004+01:00

Het gaat bijzonder Niet Zo Goed met mij. Ik heb de therapeutische brief aan mijn vader geschreven en voorgelezen in de groep. Gehuild ook. Ik heb geprobeerd de ondraaglijke nutteloosheid van mijn leven op te lossen met filosofische theorieën. Ik heb een start gemaakt met het samenvatten van mijn levensverhaal. Ik stel me meer open in de groep en ga naar verjaardagen.

Maar ik verlies de grip. Wordt voortdurend overvallen door angstaanvallen en het lukt me nauwelijks meer in gezelschap te eten of te drinken. Krijg de vork of lepel of appel of beker niet meer naar mijn mond. Kom niet meer uit mijn woorden. Zie enorm tegen dingen op, als ik nadenk over dingen die nog gaan of moeten gebeuren, raak ik in paniek.

Dit is de derde dag zonder eetbui(en). Ik ga zo slapen, dus daar ben ik vrij zeker van. Dat geeft me een goed gevoel, die grip heb ik misschien nog wel. Maar het voelt onvoldoende en dat voelen de therapeuten met me mee. Dus willen ze me overplaatsen naar een andere groep om daar aan mijn eetstoornis te werken. Ik heb een lichte hoor, dat zien ze nog wel opgelost worden. Maar momenteel staat het mijn huidige therapie mogelijk teveel in de weg.

Ik verlies de grip op mijn zelfbeeld en op mijn relatie. Mijn Lief heeft het er vreselijk moeilijk mee. Het doet pijn, maar hij heeft gelijk: kom ik ooit nog uit therapie?

De Schreeuw

2010-01-16T21:32:00.004+01:00

Wat een kloteweekend. Voel me zo depressief als een... hond? Leuk dóen lukt nog wel, maar voelen ho maar.

De pijnlijke zinloosheid van het leven dringt zich aan me op.

Ik ben een zaterdagavond alleen en wil dat niet, maar wil ook niet anders. Nu moet ik met wanhoop worstelen totdat mijn Lief weer naast me in bed komt liggen. Het heeft me vanavond een zak chips, driekwart bak ijs, 3 mini balisto´s en 2 minibounties gekost. Op de weegschaal staan doe ik niet meer, al zou ik het emotionele verschil niet eens meer voelen. Ik ben zo diep gezonken, de bodem is allang bereikt.

Morgen ga ik een therapeutische brief aan mijn vader schrijven. En net zoals ik hier eerlijk mijn schaamtevolle eetpatroon openbaar, wil ik die brief hier ook plaatsen. Want hoe ellendig ik me ook voel, ergens houden dit soort therapeutische aspecten me nog net hoopvol overeind.

Juist De Schreeuw kan leiden tot beterschap. Het verzuchten wijst het af.

Op de Bank zonder Boek

2010-01-15T21:20:00.006+01:00

Ik lijk maar niet uit mijn "het is teveel!" stemming te komen.

Thuis pak ik geen boek als start van een fijn weekend met mezelf. Ik ga rondhangen en zeuren tegen mijn Lief. Natuurlijk helpt het niet dat ik met een kneuzing te kampen heb sinds ik onderuit ging met de fiets (ik ben klaar met de winter!). De pijn dringt zich steeds weer op de voorgrond.

Vanmiddag heb ik het graf bezocht van een medegroepslid die uit de groep en het leven besloot te stappen. Ik kwam met een maag vol opgeblazen spanning thuis. Waar die te laten?! Niet in een eetbui heb ik met mezelf en de therapeuten afgesproken. Ik heb 5 beschuitjes met halfvolle jam getolereerd. En een diepvriespizza en een handjevol opgewarmde volkorenmacaroni met rucola en ketchup light. En twee warme chocolademelk. Of drie.

Ik voel me niets beter.

Kon ik maar op de bank met een boek, met een flinke portie houvast in mijn lijf.

Genoeg is genoeg

2010-01-13T22:03:00.004+01:00

Hartstikke fijn zo'n doorbraak. En het voelt nog steeds goed dat ik er in therapie verder mee kan gaan. Maar soms is het genoeg even genoeg.

Na het in kaart gebrachte knelpunt, dat ik eigenlijk nooit helemaal mezelf durf te zijn, kwamen ineens ook mijn eetbuien op tafel. De psychiater wilde dat ik zo concreet mogelijk was in de groep over dit 'probleempje' van mij. Ik gaf aan er best over te willen praten en het graag anders zou zien en er dus ook aan wilde werken, maar dat het nu even niet zo uitgebreid ging. Ik zou verdorie dezelfde middag mijn levensverhaal voorlezen! Er zijn grenzen.

Ik was tevreden met mijn heldere assertieve houding. Het gaat immers bovenal om zorg voor jezelf. En daar was ik mee bezig, aanvoelen hoeveel ik aankon en dus voor mezelf zorgen.

In een individueel gesprek met de stagaire (dit punt laat ik even liggen) werd me gevraagd waarom ik niet wilde werken aan mijn problemen.

En bedankt.

Ik wil nu geen gesprekken meer met een student die niets anders blijkt te kunnen dan zagen en trekken zonder enig menselijk--laat staan professioneel--inzicht. En ik wil rust. Ik ervaar geen enkele buffer meer voor tegenvallers en uithalen. Die buffer moet nodig weer even worden aangevuld.

Daarom ben ik vandaag van therapie thuisgebleven. Niet dat het direct beter voelt, maar het moest even. Genoeg is soms gewoon even genoeg.

Morgen weer ruimte voor meer.

Het verdriet van een mazzelaar

2010-01-09T13:16:00.006+01:00

Ik heb me gisteren vastberaden door de dag heengesleept. Met een bonzend hoofd en een kloppend hart, vol verdriet. De gelijkenis met Poes drong me op: angstig deed ik alsof ik nergens last van had en probeerde ondertussen veilige plekjes te vinden.

Het heeft me goed gedaan om naar therapie te gaan. Om uit te spreken naar mijn groepsgenoten hoe zwaar het voor me is. Na therapie naar één van mijn allerbeste vriendinnen te gaan om elkaar cadeautjes te geven. Omdat we denken dat het van ons wordt verwacht. En omdat we de ander zo graag blij zien. Ik dronk haar laatste muntthee op.

Ik kwam achter mijn bipolaire diagnose vandaan en vertelde persoonlijke dingen. Het is onwennig om anderen verscholen kanten van jezelf te laten zien. Ik voel me zo soft. Alsof ik me druk maak over dingen die iederéén heeft. Maar de pijn die ik voel is echt. De pijn over een leven dat achter me ligt waarin ik nooit echt mezelf durfde te zijn. De contacten die ik nooit echt aan durfde te gaan. En niemand die dit ooit vermoedde, want ik heb de kunst zo goed bij anderen afgekeken.

Ik kan er zo weer om huilen.

Maar onder al dit verdriet voel ik zóveel opluchting! Ik ben toch maar een mazzelaar om mezelf onder begeleiding te mogen veranderen.

Pijn en Poes

2010-01-07T21:01:00.003+01:00

Ik was op de vlucht en had geen idee. Vandaag is het kwartje dan eindelijk gevallen. Mijn meest essentiele knelpunt is vakkundig blootgelegd.

Nu voel ik ondraaglijke pijn en intens verdriet. Zo erg dat ik niet weet wat ik ermee moet. Ik heb zin om in mezelf te snijden al heb ik dat nooit gedaan en zal ik dat ook nu niet doen. Ik wil een eetbui krijgen om de spanning weg te maken, maar ik kan niet eten. Machteloos voel ik alles door me heen trekken.

Morgen weer een dag therapie en daar moet ik mensen onder ogen komen die me op mijn kwetsbaarst hebben gezien. Ik durf niet, maar ga toch.

Want als ik thuiskom, is Poes er. Op mijn aandringen samen met mijn Lief geadopteerd. Het is niet alleen de kroon op onze relatie. Ik wil de antidepressiva verder afbouwen en heb wel vertrouwen in Poes als alternatief.

What's going on?

2010-01-05T20:49:00.004+01:00

De eerste twee dagen therapie van het nieuwe jaar achter de rug.

Deze dagen is hoofdpijn ontstaan, toegenomen en nu continu aanwezig. 's Nachts kom ik moeilijk in slaap en word vervolgens weer wakker door mijn tandengeknars. Ik heb veel spanning in mijn lijf.

Ik vind het ineens moeilijk om in therapie te praten over mijn knelpunten of zogenaamde 'thema's'. Ik kan zo snel niet iets vinden en helder onder woorden brengen. Ik ben moe en alleen maar erg alert op de problemen van anderen. Dus ik heb wel energie. Best veel zelfs (doe boodschappen, kook en maak zelfs af en toe iets schoon). Maar ik ben akelig gespannen en voel me vreselijk moe.

In dit soort situaties weet ik altijd graag wat er aan de hand is. Komt het door het afbouwen van de antidepressiva? Wil ik niet meer praten in therapie maar juist weer aan de slag in mijn oude baan (in mijn oude leven) en dan ook graag per direct? Ben ik zwanger?

Inzichten zijn welkom.

(Zwanger blijk ik overigens niet te zijn.)

Donker December

2010-01-03T15:30:00.003+01:00

Ik heb afgelopen weken weer ervaren hoe een depressie ook alweer voelt. Huilend belde ik op kerstavond mijn lieve vriendin. Gelukkig lukte het me nog haar te bellen zodat ik kon zeggen dat ik niet bij het kerstdiner zou zijn die avond. Zij begreep alles en dat wist ik en daarom durfde ik ook te bellen.

De kerst hebben mijn Lief en ik alleen doorgebracht. Rustig, binnen, op de bank.

De dag na kerst gingen we naar Berlijn. Een week en we zouden dus ook Oud&Nieuw vieren. We hadden deze vakantie lang geleden bedacht en geboekt en we droomden van groots spektakel. Maar het werd een week overleven. Onze relatie kwam ineens ook in donkere sferen terecht en we hebben ons doel strak voor ogen moeten houden om er samen weer uit te komen.

Dat is gelukt en nu zijn we thuis.

Ik kan vandaag gelukkig niet nadenken. Of ik bedoel eigenlijk: het lukt me vandaag niet na te denken. En dus voel ik me best goed. Zo wil ik dat 2010 zal zijn!

Geen Dramatisch Treinverhaal

2009-12-21T16:40:00.003+01:00

Ik had graag een dramatisch treinverhaal geschreven. Na een weekend Bremen moesten mijn Lief en ik ons immers door lamgelegd vervoer een weg banen naar huis. Toen we op goed geluk in een trein waren gaan zitten en het via de omroepinstallatie nogmaals werd benadrukt dat het beter was om thuis te blijven, dacht ik "dit wordt een goed verhaal".

Helaas. Precies volgens schema werden wij afgeleverd op onze eindbestemming. Waar de bussen vervolgens niet reden, maar dat vonden wij helemaal niet erg. Het was een mooie avondwandeling door onze witte buurt die nu was volgebouwd met fantasievolle sneeuwfiguren.

Goed, geen dramatische verhalen dus, maar wel een zware therapiedag vandaag. Gaandeweg kom ik weer meer pijnlijke punten tegen bij mezelf. Waaronder: ik vind mezelf en mijn leven volstrekt zinloos. Of dat geen drama is?

Minder Raar

2009-12-17T22:13:00.002+01:00

Ik voel me niet goed. Moe en een raar gevoel in mijn hoofd. Mijn lijf probeer ik zo min mogelijk te voelen, want dat voelt niet goed. Ik wil er vooral even niet meer zijn.

(Dokter ik voel me zo raar. Oh maar dat klopt hoor, je wijkt ook af van de rest.)

Ik besteed er verder maar geen woorden aan.

Dan is het er ook minder.

De halve pil

2009-12-15T20:32:00.005+01:00

Het jeukt vrolijk van binnen.

Ik ben zó blij dat ik weer ben gestart met therapie. Mijn leven heeft op slag weer inhoud en richting en ik kan de wereld aan. Open en spontaan draai ik op volle kracht mee in de groep. Of iets meer dan volle kracht misschien, ik lijk mijn groepsgenoten soms wat voorbij te rennen. En te praten. En met scherpe grappen ben ik ook het allersnelst.

Ik zie het gebeuren en laat het gebeuren. Gun mij nu ook eens een lolletje. Zo lig ik dubbel van het lachen bij mijn psychiater die mij van 40mg naar 30mg citalopram wil laten gaan. Dat kán toch helemaal niet! Ik heb pillen van 40mg, nog een hele voorraad! Dus laat mij maar halfjes slikken, da's meer dan genoeg.

Hij gaat akkoord!

Vol vertrouwen en daadkracht ga ik het afbouwen tegemoet. Een halve pil is immers nog steeds de helft meer dan ik wil.

Passie

2009-12-11T11:49:00.003+01:00

Mijn Liefje en ik zijn vandaag 1 jaar 1 maand en 2 dagen samen. En we wonen nu bijna 1 week in hetzelfde nieuwe huis (dat nog niet helemaal is ingeruimd en gestoffeerd).

Op zo'n moment zou ik zo graag willen dat het er aan alle kanten vanaf spetterde. Geen ingedutte toestanden of overspannen stressreacties. Liever verliefd.

Ik denk niet dat ik reden heb tot klagen of twijfelen. Ik voel de vlinders flink rondfladderen als ik naar hem kijk. En het kost me geen enkele moeite om lief te doen. Na ieder moeilijk moment (die altijd zullen blijven komen en gaan), knuffelen we het weer goed. Hij is 100% Mijn Lief. Ik wil nooit meer zonder.

Maar als de seks achterwege blijft. De spannende, fijne, uitdagende momenten. Die maken dat ik 100% vrouw ben. Als het aan alle kanten kriebelt, maar ik de drempel niet over kom.

Dan HAAT ik de citalopram die zich stug tussen mij en mijn Lief heeft ingenesteld!

Dinsdag ga ik afbouwen. De psychiater weet het nog niet, maar ik weet zeker dat hij meedoet. Blijft spannend om te ontdekken welke Lotje er zonder antidepressiva overblijft. Misschien staat de onzekerheid over haar lijf wel weer meer op de voorgrond. Ook niet zo goed voor de passie.

Gelukkig is het knuffelen nooit verdwenen.

Zonder Pardon Suikervrij

2009-12-09T18:28:00.004+01:00

Met dat miezerige druilweer voel ik me net schoolziek. Stiekem lekker alleen thuis en ik kan doen wat ik wil. Maar het voelt toch een beetje leeg. En zzaai.

Dus reserveer ik twee keer Theo Maassen voor vanavond. Kan mijn Lief ook eens lachen.

Helaas. Het zakje suikervrije drop dat ik rond vieren naar binnen werk, verpest het moment dat nog wat van mn dag had kunnen maken. Op het moment van vertrek begint het te werken.

Als Theo me nog zoekt: ik zit op de wc.

Communicatie

2009-12-08T11:41:00.003+01:00

Mijn Lief komt uit een andere cultuur dan ik. Wij communiceren anders. Als hij en zijn vader het ergens over eens zijn, dan brommen ze wat. Dan is het goed. En waarom zou je er dan woorden aan vuil maken?

Zijn broertje hielp ons met verhuizen. Hij pakte koffe uit ons geweldige senseo-apparaat en vroeg aan mij of het bakje op het aanrecht bedoelt was voor de gebruikte senseo-pads.

Supertrots op de reeds ingerichte delen van ons huis antwoordde ik enthousiast "Ja! Goed hè?!" Waarop hij me bang verbaasd aankeek en mompelde "oké bedankt".

En dan ben ik nog niet eens hypomaan...

Chocomousse en kattenvoer

2009-12-07T09:20:00.004+01:00

Mijn laatste bloedtest liet zien dat mijn schildklier weer helemaal normaal doet. Dus die kan ik niets verwijten. Er lijkt ook geen echte depressie aan het zeuren te zijn, want ik verheugde me en crosste gisteren met een stuiterende vriendin naar de andere kant van het land.

Om te cadeaudobbelen.

Terwijl er heftig gestreden werd om de Chinese vegetarische kip alias kattenvoer en kettingen uit elkaars handen werden getrokken en andere dure cadeaus in de grote bank werden weggemoffeld, voelde ik me verlicht. De zelfgemaakte chocolademousse alias Hemelse Modder waarmee de gemoederen werden bedaard, maakte de dag compleet.

Ik ben zo blij dat ik blij ben met blije mensen om me heen.

Mijn zware en donkere hoofd komt waarschijnlijk door het verliezen van mijn baan en mijn houvast in het leven, de zelfmoord van een groepsgenoot, de confrontatie met de ontdekking van bipolariteit bij familieleden, het samenwonen en de verhuizing, het geregel, de troep en de stress.

Ik ben eigenlijk heel normaal.

Bang

2009-12-04T15:02:00.003+01:00

Wat fijn om weer internet te hebben.

De verhuizing en alles wat daar--om wat voor reden dan ook--bij komt kijken, heeft een krankzinnige aanslag op mijn therapeutische buffer gedaan. Gevolg is een algehele depressieve stemming die nu en dan doorbroken wordt door afwisselend het gejaagde 'moeten' en draaikolken van diepe wanhoop.

Het lukt me soms om over de grote brug te fietsen over het kanaal zonder dat ik ervan af wil springen. Misschien dat in het water springen ook niet bijzonder veel effect heeft. Maar dan doorbreek ik tenminste de sleur waar ik nu in gevangen zit.

Ik stel me voor dat ik met zo'n plons het leven weer voel. En dat ik er weer ben!

Mijn Liefje verlicht mijn leven niet. Hij heeft zijn handen vol aan het zijne. En dan ben ik soms zo bang. Zo bang, dat het nooit meer beter wordt.

SchildKLIER

2009-11-20T22:15:00.004+01:00

Ik heb net mijn uitvaartwensen op dela.nl ingevuld. Best een fijne bezigheid om zo lekker met jezelf bezig te zijn. Ik wil graag dat mensen mooie muziek mee gaan zingen en allemaal madeliefjes voor me meenemen.

Toen ik daarna de afwas stond te doen, begon ik weer eens te denken over die bipolariteit van mij. Mijn allerliefste vriendin blijkt zonder medicatie zó geweldig uit de bocht te vliegen, dat ik me afvraag hoe dat van mij daarmee in verhouding staat.

En dan schiet me iets te binnen.

Mijn laatste gesprek met mijn psychiater ging over mijn schildklier. Die blijkt zich het afgelopen halfjaar al in een kritiek domein te bevinden. Nooit aandacht aan besteed, want dat doet een psychiater blijkbaar niet snel en ik dus ook niet. Maar nu vond hij het wel zorgelijk worden.

Ik ben dan wel niet hypomaan, maar heb wel momenteel toch zeker een hyposchildklier.

Kon nu ineens niet meer op het volgende gesprek met mijn deskundige wachten en ben gelijk gaan googlen. Vermoeidheid, lusteloosheid, depressieve klachten zijn de kunstjes die zo'n schildklier als de mijne vertoond.

En ik maar mokken waarom na de lithium die geweldige pieken direct verdwenen, maar ik wel in depressies bleef hangen.

Mocht die schildklier nu de hele boel verstieren, dan wordt het met schildklierstimulerende medicijnen weer 'normaal'. Hopelijk weten er dan ook weer wat euforische momentjes door de lithiumvlakte door te breken.

Ik zal mijn psychiater dan drie hele dikke zoenen geven.

Vodafoneverjaardag

2009-11-19T23:52:00.007+01:00

Vandaag was mijn Liefje jarig.

Dus heb ik hem verrast met een paardrijles, een uitgebreide pannenkoek en Duits cabaret met mooie liedjes.

Het was een opgave en een verademing tegelijkertijd. Want we zijn zo moe van de verbouwing en verhuizing, maar het was ook erg fijn ons weer even ongedwongen met iets anders te vermaken.

Omdat we nu ook gaan samenwonen, worden we door anderen steeds meer als stel gezien. En dat voelt heel fijn. Sms-jes die voor mijn Lief bedoeld zijn, gaan naar mij en vice versa. We voelen ons erg verbonden.

Helaas zit ik al twee dagen zonder mijn zo gewaardeerde telefoonfuncties: ik ben een ongelukkige Vodafoneklant.

Heel ongelukkig, want ik wil zo graag de lieve vrienden bedanken die me vandaag hebben verrast met sms-jes voor mijn Liefje. Die begrijpen dat ik liever niet bel, maar toch even laten weten aan ons te denken. Geweldig dat ze ook samen met collega's voor mijn Liefje zijn gaan zingen!

Hij glunderde van geluk.

Vodafone wil ik bedanken dat ik deze sms-jes wel heb mogen ontvangen.

Nu graag het versturen nog.

Samenwonen

2009-11-17T21:58:00.005+01:00

Ik ben in verbouwing!

Toen ik twee weken bij mijn Lief in zijn kamertje had gelogeerd omdat mijn eigen appartementje werd verbouwd door de huisbaas, besloot ik bij hem te blijven. Net zolang plakken tot hij eraan gewend was geraakt en we nooit meer gescheiden hoefden te leven.

Het is een geslaagd project gebleken, want nadat ik in die plakactie ook nog eens impulsief mijn huur had opgezegd, hebben we ons bij verschillende makelaars ingeschreven voor een samenwoonwoning.

Binnen twee weken hadden we ons paleisje.

Een enorm geluk, want deze maand val ik door ziektewetregels 30% terug in salaris en dan voldoen we absoluut niet meer aan de strenge voorwaarden.

Maar nu hebben we de sleutels en hebben we flink wat oppervlak te verven, te bedekken en te vullen. De dagelijkse gaatjes vullen we met bankrekeningen openen, verzekeringen regelen, verhuizen. En nu even een blogje om het Grote Geluk aan de wereld kenbaar te maken. En dat ik er nog ben...

Maar zijn is niet meer wat het geweest is. (Of eigenlijk wel, maar het was de laatste tijd een stuk beter.)

Ik heb 5 weken vrij tussen de therapieen door. Binnen de eerste dag was ik de mindfulness beginselen die me zo stabiel en rustig in het leven zouden moeten houden al met het eerste vluchtje wind vervlogen. Nu zijn het weer de depressieve gevoelens die mijn hoofd en lijf proberen te herwinnen.

Morgen neem ik een dagje vrij. En misschien ga ik wel even koffiedrinken met mijn lieve therapiegenoten in het ziekenhuis. Ik mis ze heel erg. Ik hoop niet dat ik hospitaliseer, maar ik kan nu nog even niet zonder

Lente?!

2009-10-27T22:19:00.008+01:00

Alsof de therapie nu pas echt begint.

Het zware gevoel van nare triestigheid die wordt opgerakeld. Het gewicht van nog te verteren ellende rust zwaar op mijn schouders en in mijn lijf. Ik kan dit proces niet overzien en het einde is nog buiten beeld.

Een echte herfst.

Maar op precies dezelfde tijd en plaats ben ik geheel ongevoelig voor negatieve gedachten over mezelf. Ik verdraag.

En vandaag bemerkte ik lente in de lucht.

De mens. Een fascinerend verschijnsel.

Zelfbeschikking

2009-10-20T20:22:00.003+02:00

Het kan soms moeilijk zijn om te horen dat mensen zeggen dat het goed met je gaat. Mensen die erover mogen oordelen bedoel ik. Zo ziet mijn sociotherapeut dat ik stevig op mijn benen sta en dat ik weer "ruimte" heb. Mijn Lief ziet enorme vooruitgang en dat ik weer veel aan kan naast de dagelijke therapiegang.

Ik voel niets. Wel veel spanning in mijn lichaam die ik te lijf ga met afwisselend oxazepam en eetbuien. Beide doen me niet veel beter voelen. Ik voel me dik en lelijk en vies. En ik ben heel moe.

Morgen weer een stap op het Goede pad. Ik begin een eetdagboek om mijn rare eetfratsen in te dammen.

Wellicht dat ik me zo vanzelf meer ga voelen zoals anderen denken dat ik me voel.

getikt geknipt

2009-10-15T21:36:00.003+02:00

Ik keek in de spiegel van de kapper en zag een psychiatrisch patient. Rare term eigenlijk. Psychiatrisch patient.

Maar ik ben het wel.

Ik heb de hele dag doorgebracht tussen andere psychiatrische patienten. We hebben samen gegeten en we hebben samen koffie gedronken. En therapie gevolgd, gevoeld en gehuild.

Ik vraag me af of hier een coming out bij hoort.

Maar als de kapster er naar vraagt antwoord ik bevestigend dat ik een dagje vrij heb genomen van mijn werk.

Twijfel

2009-10-06T21:59:00.003+02:00

Mijn therapie helpt me. Ik ben overtuigd van het nut en het voelt zelfs alsof ik hier mijn leven op heb gewacht. Toch is het niet direct NU zo effectief. Ik eet meer chocola dan ooit tevoren en houd mijn sociale leven ver op afstand, want ben moe en lig na zo'n intensieve praat- en huildag het liefst de rest van de tijd in bed.

Nu krijg ik het advies de therapie te verlengen, ze kunnen me nog beter helpen zeggen ze. Daarvoor moet ik overstappen naar een andere groep en daar zal ik echt grondig worden aangepakt. Laat maar komen, ik grijp alles aan wat me in dit moment in mijn leven wordt aangereikt.

Maar als ik daarvoor kies, ben ik vanaf nu nog 6 maanden bezig. Loopt mijn contract af en zal ik dus ook met de UWV te maken krijgen. Raak ik wellicht mijn vrienden kwijt die me inmiddels zolang niet gezien hebben dat ze geen idee meer hebben wie en hoe ik ben en hebben dat afzeggen van mij wellicht ook helemaal gehad.

Kiezen voor jezelf, maar hoe en wat?

Wat Gaaf: een Fotograaf!

2009-10-03T17:45:00.007+02:00

Ik voel me behoorlijk rot en toch is het geen depressie. Het is anders, wellicht iets naars dat door Cipramil en Priadel keihard wordt onderdrukt. Maar dan komt het af en toe er toch even doorheen zetten.

Maar ik wil niet over mezelf schrijven. Nu eens een keertje even NIET. Ik wil nu graag even iets positiefs laten zien.

Carice*, je bent niet de enige met een zwak voor fotografen! Er is iets met hen. De macht van de camera, de kunst van het vastleggen van de realiteit in zijn of haar meest bijzondere vorm, de aantrekkelijkheid van de persoon achter de camera zelf...?

Er is één fotograaf die ik van alle nog het meest bewonder. En nu staat hij eindelijk online. Althans, zijn foto's.

Da's dan wel weer jammer.

Maar desalniettemin méér dan de moeite waard om een kijkje te nemen. Dus waag er eens een klikje aan: www.reinierasscheman.nl

*www.caricedewildt.nl

Diagnose

2009-09-22T21:33:00.004+02:00

Hoe vaak wordt er aan een diagnose getwijfeld voordat deze "definitief" is?

De derde psychiater die ik nu "heb" in het ziekenhuis, en die ik vorige week sprak, blijkt zijn twijfels te hebben. Het manische is bij mij dan ook niet heel duidelijk, want niet zo extreem, en daarvan laten psychiaters de diagnose blijkbaar vooral afhangen.

Ik ben in tranen, want ik heb die houvast zo nodig. En ik was verdorie net begonnen met een serieuze acceptatiepoging.

De betreffende psychiater heeft me 20 minuten gesproken, mijn dossier nauwelijks bekeken, hij zit er vast naast. Maar oh wat maakt het me onzeker.

En waarom begrijpen die mensen nou niet wat zo'n diagnose voor je betekent?!

Verlichting

2009-09-19T11:48:00.002+02:00

Mijn nieuwe psychiater--mijn derde inmiddels--was gevoelig voor mijn argumenten.

Die vieze lithium hoef ik niet meer te slikken!

Daarvoor in de plaats krijg ik nu pillen die goed weg te werken zijn: Priadel. Ook lithium, maar dan anders.

En dat maakt die hele bipolaire diagnose toch echt een heel stuk makkelijker te behappen.

Plus

2009-09-15T21:50:00.004+02:00

In het meest recente exemplaar van het lijfblad van manisch-depressievelingen (Plusminus) staat een persoonlijk stuk en dat stuk gaat voor een groot deel over mij. Niet dat ik dat blad ooit eerder onder ogen had gehad, noch dat ik wist dat het bestond.

Ik ben nog niet zover in de acceptatie van mijn bipolaire stoornis.

Ooit kom ik tot volledige acceptatie en daarmee tot wat meer rust in mijn hoofd, daarvan ben ik overtuigd. Die overtuiging is in overweldigende mate gebaseerd op mijn Grote Bipolaire Voorbeeld, de geweldige vriendin die voor mij het bipolaire pad heeft geëffend. Zij heeft ook het--voor mij ontroerende--stuk in Plusminus* geschreven.

Lieve Carice, bij jou geloof ik niet in minus, ik zie alleen maar PLUS!

(Ik ben ZO blij dat jij ook niet normaal bent!)

* Misschien kan ik Carice verleiden het stuk op haar site te plaatsen (www.caricedewildt.nl) of wellicht wordt het binnenkort op www.vmdb.nl/kwartaalblad-plus-minus geplaatst.

Achtbaan

2009-09-09T18:20:00.006+02:00

Natuurlijk werd het wel de Python. En De Vliegende Hollander en nog meer achtbanen waarvan ik het bestaan voor het eerst leerde kennen.

Ik gooide mijn gezonde voorzichtigheid overboord en onderdrukte de pijn in mijn wat wiebelige nek. Riemen vast en beugels naar beneden en ik en mijn liefje werden van links naar rechts naar ondersteboven en plots weer terug geslingerd.

Met een minuutje is het ook wel bekeken, dus dat was te overzien.

We hebben er een goede dag van gemaakt. Gelachen om de meest absurde foto's die van ons in allerlei standen waren genomen (mijn liefje altijd kaarsrecht overeind en vrolijk om zich heen kijkend; ik weggedoken tegen hem aan met één hand steevast voor mijn gezicht). Ijsjes gegeten en eindeloos het plattegrond bestudeerd om dan ook echt het máximale uit ons bezoek te halen (hetgeen overigens redelijk is gelukt).

Dus ik heb geen spijt hoor. Ben enkel vandaag weer aan bed gekluisterd, beweging is me weer even ontnomen en de donkere sombere fatalistische ellendige rotgevoelens nestelen zich dan weer hardnekkig in mijn lijf.

Was ik maar weer helemaal op de been dan trapte ik ze zo voorbij Kaatsheuvel. En ging ik lekker een eind fietsen.* Dáár heb ik zin in!

* ik prefereer overigens wel een stabiel recht fietspad...

Rug

2009-09-08T09:17:00.003+02:00

En toen schoot het in mijn nek. En in mijn rug.

De afgelopen twee dagen heb ik in één houding op mijn slaapbank gelegen. Met boek, afstandsbedieningen van tv en dvd-speler binnen handbereik. Mijn flesje water, doosjes oxazepam en paracetamol en veel pepernoten.

Terwijl buiten het mooie weer schitterde. Het mooie weer dat ik zo vreselijk had gemist toen ik me afgelopen week geteisterd zag door hevige herfstormen. En nu lag ik binnen, nauwelijks in staat me te bewegen. Zo kan een depressie dus--ondanks hoge doses antidepressiva en lithium--toch nog ontstaan.

Vandaag kan ik me weer wat bewegen en zet ik de tegenaanval in. Ik laat zeker niet nog een laatste dag mooi weer aan me voorbij gaan. Vandaag ga ik met mijn liefje voor de eerste keer in ons leven naar de Efteling!

Alleen de Python wordt 'm niet vandaag.

Stiekeme oplossing

2009-09-05T16:14:00.005+02:00

Oké, ik weet dat het eigenlijk niet de bedoeling is.

Maar al de hele dag wordt mijn hoofd geteisterd door de muziekkeuze van mijn Afrikaanse onderburen. Zij mogen plaatjes draaien op de braderie vandaag en één nummer heeft duidelijk hun voorkeur. Ik zou het inmiddels van achter naar voren kunnen meejengelen.

Door deze Afrikaanse vreugde schallen bovendien met evenveel enthousiasme het live-bandje op het podium rechts en de volkse liedjes uit de luidspreker van een marktkoopman links. Ik bevind me hier ergens tussenin en weet zo langzamerhand niet meer waar ik het zoeken moet.

Deze situatie schreeuwde om een oplossing. Ik durfde de confrontatie met al die muziekliefhebbers niet goed aan en dus werd het één van mijn wonderpilletjes: oxazepam.

Ik weet het: natuurlijk zijn pillen niet de oplossing. Daarom heb ik er ook een volle bak aardbeien bij gegeten. Geweldig!

Stabiel en dan...?

2009-09-03T21:22:00.003+02:00

Fijn, die stabiliteit.

De wrede herfst slaat vandaag in volle natte, koude en donkere hevigheid toe. Mijn liefje bevindt zich in een machteloze mok-toestand (hij is aan het mokken) sinds de arboarts hem gisteren zakelijk te kennen gaf dat hij gewoon weer aan de slag moet. Er stond nu eenmaal niet meer vrije tijd op het gemiddeldenschema voor gevallen zoals hij. Mijn intensieve therapie begint over een week en dan is het 16 weken lang 5 dagen per week serieus aan de bak. Dat lijkt wel een beetje op werken en dat vind ik op dit moment ook nog geen aantrekkelijk idee. Mijn huisbaas blijkt mijn appartement te willen verbouwen en begint het liefst morgen al. Ik heb hem zelf nog niet gesproken, maar hij had het mijn buurman alvast meegedeeld. En mijn maandelijkse periode begint weer eens wat weken eerder. Kwam ik achter in het zwembad.

Hierop volgen geen huilbuien, pikzwarte wolken in mijn hoofd en vluchtpogingen onder mijn dekbed. Maar ook geen enorme stromen energie die zorgen voor daadkrachtige acties, enthousiaste opvrolijkingen en andere positiefs om voor evenwicht te vechten.

Niets van dat alles. Gewoon de situatie zoals die feitelijk is en ik die daar zo gestructureerd mogelijk doorheen loop, fiets, zit, douche, eet en slaap. Volgens mij is dit de balans waar ik mijn leven lang naar heb gezocht.

Ik vind er niet zoveel aan.

Stabiel

2009-09-02T11:28:00.004+02:00

We zaten te juichen alsof we het mooist haalbare in het leven hadden bereikt.

Mijn psychiater is dan ook een heel leuk iemand.

Gisteren heeft hij officieel in het dossier vast laten leggen dat ik stabiel ben. Nu gaan de 6 maanden in waarin ik nog antidepressiva moet slikken.

Aftellen maar!

halve dip

2009-09-01T01:19:00.006+02:00

Misschien heeft het met de reeds aanstormende herfst te maken. Anders is het de toeslaande verveling na 6 maanden thuis.

Feitelijk heb ik nu te maken met een terugval--denk ik.

Een kleine weliswaar, maar ik kan ze ook steeds minder goed hebben. En dus is het nog steeds heel erg. Het niet slapen, de agitatie en vermoeidheid, lusteloosheid en spanning. Niet de hele tijd, maar voldoende om mijn dag (en nacht) te verpesten.

Het meest irritante is eigenlijk vooral dat het verder zo ontzettend goed gaat. Zo goed, dat ik zelfs naar een feestje ben geweest waar ik voor het eerst de ouders van mijn liefje echt heb ontmoet--en ben goedgekeurd. Ik was helemaal in mijn element.

Als het daarna weer zo inzakt, voelt dat achterlijk frustrerend.

Het lukt me aan de andere kant ook niet me er helemaal aan over te geven. Het gaat té goed om echt depressief te zijn.

Zó irritant!

Terugblik

2009-08-26T14:11:00.005+02:00

Ik vertel mijn lief dat er nóg een man is in 'mijn' groep die suicide overweegt. Als ik aan zijn verhaal denk, begrijp ik het best. Soms lijkt het alsof het leven alleen nog maar uit strijd bestaat, de worsteling om overeind te blijven.

Het doet veel met me, deze verhalen. Ik heb op internet het levensverhaal van G kunnen reconstrueren en er was nog veel meer aan de hand dan wat ik in het ziekenhuis van hem heb meegemaakt.

Maar zo had het dus ook met mij kunnen gaan. Zo wanhopig heb ik me ook gevoeld. Ik krijg er kippenvel van, maar voel me gerustgesteld door het gevoel dat ik nu blij ben dat ik er nog ben. Geen haar op mijn hoofd om mezelf nu over de railing van het hoge balkon te gooien. Die drempel lijkt weer zo hoog als die moet zijn.

Mijn liefje vraagt of ik er eigenlijk nog wel eens aan denk. Hij draait zijn hoofd niet weg van de computer waar zijn blik lijkt te zijn vastgeplakt aan het beeldscherm. "Aan wat?" vraag ik. "Nou, je weet wel, zelfmoord."

Mijn liefje heeft zo zijn hoofd vol met andere zaken die er voor hem erg toe doen. Maar ik geloof dat hij er toch ook vast blij mee is dat ik er nog ben.

G

2009-08-24T20:01:00.004+02:00

Het is alweer een paar weken geleden dat ik afscheid nam van de opname-afdeling. Ik zie echter nog tweemaal per week mede-opgenomenen van toen bij de creatieve therapie die ik ben blijven volgen.

Vandaag hoorde ik bij de creatieve therapie dat G zich dit weekend heeft opgehangen. Hij is niet meer.

Niet te bevatten, hij had afgelopen donderdag nog volop aanwezig en had toen een geweldig kunstwerk gemaakt. Opdracht was toen om je eigen lichtpunt uit te beelden. Hij maakte een indrukwekkende tekening van een verlaten landschap met volle maan en een dode boom. Hij kreeg complimenten van iedereen, maar begreep het niet. "Meen je dat nou écht?" vroeg hij een paar keer aan de creatief therapeut die hem probeerde te overtuigen dat het een hele goede tekening was.

Het was een erg sombere man, pessimistisch over zijn eigen leven en over zijn eigen kunnen. Maar het was wel een man die helder kon verwoorden wat en hoe hij dacht. Ik begreep hem wel, herkende hoe bewust hij met het ziekteproces bezig was en probeerde er grip op te krijgen.

Direct herinner ik me het voorval met een verpleegkundige die ik heb aangesproken op zijn onproportionele gedrag naar G. Deze verpleegkundige blééf maar op hem inpraten dat "het" tussen zijn oren zat en dat als hij de wil had om te veranderen, dat hij dat kon. Ik begrijp wat de verpleegkundige bedoelde. Maar ik begrijp G nog veel meer. Wat is het zwaar geweest voor hem.

Ik vind het fijn voor G dat hij zijn eigen keuze heeft kunnen maken. Maar dat is meer rationeel. Ik voel verdriet over het definitieve van zijn keuze, krijg bijna een soort gevoel dat ik hem mis. Maar vooral voel ik de angst. Zo een einde van iemand die ik juist in één van de donkerste perioden in mijn leven heb leren kennen, dat komt erg dichtbij mijn eigen levensworsteling.

Maar ik ben er nog.

Lithium met bubbels

2009-08-21T21:48:00.002+02:00

Lithiumcarbonaat is het allersmerigste wat ik ooit oraal heb weg moeten werken. En iedere avond om tien uur dezelfde dagvoorraad pillen zien door te slikken, is een worsteling die ik steeds moeilijker lijk te winnen.

Maar tijdens mijn vakantie in Berlijn heb ik bij toeval ontdekt dat koolzuurhoudend water de smerige kanten van het slikproces verzacht. Eenmaal thuis probeerde ik het met cola light. En vanavond met tonic.

Het werkt!

Gezien de chronische kant van de zaak, is dit dan toch de opluchting van mijn leven.

Veerkracht

2009-08-13T11:38:00.005+02:00

Er valt nog wel één en ander aan mij te sleutelen. Nou ja, gelukkig maar denk ik dan. Ik heb tenslotte nog voor zeker 4 maanden intensieve therapie getekend. En die is dus nog wel van toepassing.

Maar leuk is anders. En de veerkracht van mij en mn liefje is beduidend minder dan een aantal maanden geleden. Dan wordt een relatie pas echt getest. Toen ik vanochtend ineens in een hoekje zat te mokken en te tranen, zonder dat ik echt wist waarom, kon ik alleen maar naar hem wijzen. Waarop hij stampend liet weten dat hij daar geen trek in had.

Gelukkig eindigde het nog niet echt heel veel later met een warme knuffel en lieve woordjes.

Al loopt ons mentale huishouden nog zo stroef en vangt onze veerkracht het niet meer vanzelf op. Onze relatie trekt ons er wel doorheen.

Genieten

2009-08-10T20:30:00.006+02:00

Berlijn heeft me enorm goed gedaan. De vrijheid die de stad me verleende alsof ik een zeer gewenste gast was, het was precies wat ik nodig had. Alle sores heb ik op Nederlandse bodem achtergelaten. Om ze bij thuiskomst niet meer terug te vinden.

Ik ben tot inzicht gekomen dat mijn leven helemaal van mijzelf is. Niet dat ik dat niet al wist, maar nu vóel ik het ook. Vrij voelen in mijn hele lijf en tussen mn oren.

Ik keek naar mijn liefje en zag welk een weldadige eenvoud een man kan toevoegen aan het leven van een vrouw. Lach en geniet. Voor hem was dat ontbijten met worst en bier, lunchen met chocoladetaart en 's avonds een fatsoenlijke schnitzel op een sfeervol terras. Heel Berlijn doorwandelen, fotograferen, mooie dingen en bijzondere zaken met volle teugen in je opnemen.

Genieten.

Soms pakken dingen anders uit dan beoogd en gewild. Maar daar is ook zonder spijt en schuldgevoelens mee om te gaan.

In Berlijn ben ik oprecht gaan genieten. Van de mensen en van de stad. Van chocola en andere zoetigheid. Weer openstaan voor al het moois en al het lekkers wat het leven te bieden heeft.

Thuis stond ik voor de spiegel en constateerde een buikje. Maar maakt een buikje mij een minder mens? Ik wil dat niet vinden en omdat ík degene ben die mijn leven leidt, hangt er op de plaats van de spiegel nu een heel mooi schilderijtje.

De spiegel ligt onder de bank en ik zit er tevreden bovenop. Als ik er genoeg van heb, ga ik vanzelf wel weer sporten.

Turbulentie

2009-08-01T12:27:00.004+02:00

Dit is een turbulente periode zei de arts. De verpleegkundigen die ik later sprak zeiden hetzelfde, allen in andere bewoordingen.

De uitlaatklep die mijn blog mij bood, werkt ineens niet meer. Eigenlijk lijkt het wel weer een beetje op het begin van deze lange nare periode. Alsof ik alles waar ik aan heb gewerkt weer helemaal kwijt ben. Daar sta ik dan, moe en verdrietig, gefrustreerd en zo ontzettend alleen.

Gevangen in de donkerte in mezelf.

Als ik open zou staan voor alles dat er wél anders is dan zoveel maanden geleden, zou ik nu schrijven dat ik enorm aan het opklimmen ben uit het diepe donkere dal. Maar het lukt me niet zo te voelen.

Keer op keer terugvallen doet me wanhopen.

Ik heb gisteren afscheid genomen van de opname afdeling. Door naar de klachtgerichte therapie waar ik 4 maanden van mijn leven in zal investeren. Op mijn werk zijn ze niet blij en ook mijn liefje is toe aan een afsluiting van dit hoofdstuk. Ik kijk ook uit naar een nieuwe fase, maar ik ben nog niet zover.

Veel, veel, ontzettend veel in en aan mijn hoofd.

Maar nu eerst: een week Berlijn. De eerste vakantie van mijn liefje en mij samen. Alle stress en wanhoop laten we thuis.

Hyperventilatie

2009-07-28T21:59:00.003+02:00

Hyperventileren is ook een vorm van ademhalen. Linksof of rechtsom krijg ik die zuurstof toch wel binnen.

Zodat ik me weer verder door het leven kan worstelen.

Verpleging

2009-07-27T19:23:00.004+02:00

Ik voelde me er eerst niet zo op mijn gemak, omdat ik dacht dat ik er niet thuishoorde. Nu gaat het me inmiddels prima af om opgenomen te zijn. Tegelijkertijd word ik gelukkig ook steeds normaler (denk ik).

Best een prettige situatie: ik voel me op mijn gemak in het ziekenhuis, maar ik krijg ook steeds meer vertrouwen in een terugkeer naar de wereld erbuiten.

Wat me tot dat moment nog ontzettend hindert, is dat andere hulpbehoevenden steeds maar blijven denken dat ik één van de verpleegkundigen ben. De vragen "of ik..."

"...een patient ben of niet?";
"...'hier' ook zit of dat ik werk?";
"...stage loop op de afdeling of al klaar ben met de opleiding?"

...komen mn neus uit.

En naarmate het beter met me gaat, word ik er alleen maar méér op aangesproken! Als ik moet blijven benadrukken dat ik ook knettergek ben, net als zij, word ik echt niet beter. Dus vanaf morgen ben ik "van de verpleging".

Nu maar eens bedenken wie ik als eerste zijn medicatie zal geven...

Uitdaging

2009-07-26T13:52:00.004+02:00

Morgen hervat ik mijn lichamelijk bewuste en gezonde leven.

Het is inmiddels ruim een jaar geleden dat ik mijn huisarts verzocht om een verwijzing naar de dietist. Samen met de hulp van deze professional leerde ik in een paar maanden tijd mijn lichamelijke balans hervinden.

Na de ernstige verstoring van mijn mentale balans de laatste maanden, lag het voor de hand dat ook mijn lijf hierin machteloos zou worden meegetrokken. En ja hoor, mijn metabolisme ligt compleet overhoop.

Maar vanaf morgen ga ik er weer eens goed voor zitten. Dan richt ik me niet meer alleen op mijn psychische zwaktes, maar ook op een goede zorg van mijn (on)zichtbare fysieke belangen.

De overwinningen van de laatste week (het bijna volledig bijwonen van het concert van U2, het goed afronden van een lastig gesprek met de bedrijfsarts, een succesvolle 3-daagse logeerpartij van een vriend uit Noord-Ierland en er zoveel mogelijk zijn voor mijn liefje die geheel door onduidelijke (geen Mexicaanse) griepverschijnselen was geveld) geven me vertrouwen.

Laat deze uitdaging maar komen!

Vierdaagse

2009-07-21T08:08:00.008+02:00

Vandaag begint de Vierdaagse van Nijmegen.

Daar heb ik geweldig goeie herinneringen aan. Ik prijs me gelukkig dat ik nog steeds een beetje kan voelen hoe de overwinning voelde. Aangemoedigd door duizenden mensen die verder niets van me wisten. Alleen dat ik samen met mijn ontzettend lieve en leuke wandelmaatje een flinke prestatie neerzette.

Nu doorloop ik al weken achtereen vierdaagses. Zonder juichend publiek en het voelt daardoor toch echt minder als een prestatie. Toch zet ik door.

En volgend jaar loop ik weer in de massa in Nijmegen en ik weet zeker dat ik me dan heel erg gelukkig voel.

Terugval

2009-07-16T21:00:00.004+02:00

Terugval ligt geheel in de lijn der verwachting.

De verpleegkundige die vanochtend dienst had, haalde haar schouders op en zei stellig dat ik vooral niet moest gaan panieken. De verpleegkundige die me vanavond belde, wilde het naar eigen zeggen niet bagatelliseren, maar benadrukte vervolgens dat het volkomen normaal was.

Ondertussen heb ik weer een "pillenmoment" beleefd en kwam dichter bij uitvoering dan de vorige keer. En op dit moment bevestig ik vol overgave de gestelde diagnose boulimia nervosa.

Ik ben nervosa meer dan zat. Ik word dood- en doodmoe van alle kortsluiting in de synapsen in mijn hoofd. Wanneer mag ík eindelijk weer eens aan het roer staan? Ik weet heus wel hoe ik het zou willen hebben.

Morgen eerst maar alle chocola en waterijsjes eraf zwemmen.

Ontsnapt

2009-07-15T23:19:00.003+02:00

Alles stond me tegen vandaag. Hoe al die mensen op de afdeling vooral maar over zichzelf willen praten. Positief of negatief, maar vooral niet luisteren naar anderen. De ander is nauwelijks uitgepraat en ze knallen hun eigen verhaal de groep in.

Ik kon mijn kunch nauwelijks naar binnen krijgen. Zo is er de nieuwe zwerver die zit te rochelen en allerlei andere lichaamsgeluiden naar buiten laat lopen. Voor zover daardoor mijn eetlust niet al is bedorven, heb ik nog de enorme trillingen in mijn handen. Netjes met mes en vork eten is er niet meer bij; er belandt meer eten naast mijn bord dan in mijn mond.

En nog meer nieuwe opnames. Mensen die van alles aan me vragen en willen praten, praten, praten. Verpleegkundigen die overal en nergens naartoe moeten vliegen. Een en al drukte.

Ik heb me met een hoofdpijn en niet-lekker verhaal afgemeld bij de verpleegkundige. En ben keihard naar mijn liefje gefietst.

Uit de inrichting ontsnapt. Volgens mij ben ik klaar voor ontslag.

Drukte

2009-07-14T17:08:00.003+02:00

Het is druk op de afdeling. Veel nieuwe opnames, van her en der en van allerlei pluimage. Voor mij geen feest, ik ben de rust in het ziekenhuis juist enorm gaan waarderen.

De nieuwe ADHD-er vraagt aan mij of ik me niet gruwelijk verveel?! En hoelang ik hier dan al ben?! Vervolgens een diepe zucht. Hij weet niet of hij deze ene dag wel door kan komen.

Ik zucht ook en ga de trappen af en naar buiten. Ik heb weer een nieuw groen hoekje ontdekt. Met een bankje onder een boom. En niemand in de buurt. Ik begin me zowaar thuis te voelen en weet doelgericht alle verscholen plekjes te vinden. Om even niet meegetrokken te worden in de druktes van anderen.

Op het bankje bel ik mijn lief. Gisteren heeft hij een knoop doorgehakt: hij wil met mij gaan samenwonen. Hopelijk kunnen we in het huisje terecht dat we op het oog hebben. Spannend en bijzonder en fijn. Maar juichen kunnen we niet. Daarvoor is het veel te druk in ons hoofd.

Misschien had ik dat tegen de ADHD-er moeten zeggen: dat mijn hoofd mij al voldoende bezighoudt.

Opwaarts

2009-07-12T21:47:00.003+02:00

Ik voel dat ik aan de klim opwaarts ben begonnen. Nu echt. Na veel geborrel in mijn hoofd. Na een periode met piekjes, flinke dalletjes en een enorme hoop stress.

Vandaag was 'gewoon' een goede dag. Ik heb me minimaal druk gemaakt en maximaal gelachen. Ben enkel nog wat moe en soms kost het me teveel moeite om me tot iets te zetten. Maar ik ben wel mooi naar het museum geweest, heb in de zon gezeten, ijsje gegeten en voor mijn liefje en mij een warme maaltijd bij elkaar gekookt.

Ik moet enkel nog niet verder de toekomst in denken. Voor nu is alles goed.

Wanneer mijn liefje ook weer wat spanning zal kwijtraken en die lieve vriendin van mij de zon weer op haar gezicht zal voelen schijnen, dan zou mij dat wel eens het laatste zetje opwaarts kunnen geven.

Back in life.

Nostalgie

2009-07-11T20:25:00.004+02:00

Het was een bijzondere ervaring om weer onder vrienden te zijn. Ik was veranderd. Merkte ik en merkten zij. Zo rustig, zo stil; het was een heel verschil met de drukke en felle Lotje met haar scherpe grappen. Het deed me beseffen dat zij me nooit echt depressief hebben meegemaakt. Dan verschuil ik me voor alles en iedereen.

De situatie deed me ook beseffen dat ik inmiddels gewend ben geraakt aan de opname-afdeling waar ik mag zijn wie ik maar wil en ik word omgeven met alle soorten van aandacht en begrip. Het was wel even wennen om weer helemaal overgeleverd te zijn aan mezelf en aan mensen die ineens een beetje vreemd tegen me aan keken.

Een paar keer stond ik op het punt de trein terug naar huis te nemen. Maar daar wachtte ook maar een leeg huis en de sfeer die ik er de afgelopen weken heb gecreeerd. Dat vond ik geen aantrekkelijk idee. Dus ik ben gebleven, heb bij die vriendin geslapen en zoveel mogelijk gekletst.

Zij woont in de buurt waar ik zo'n 7 jaar heb gewoond--ze was toen mijn buurvrouw. En zo was mijn oude leventje ineens weer heel dichtbij. Mijn huisje daar, mijn ex, hoe mijn leven er toen uitzag. Ik heb me nog nooit ergens zo veilig gevoeld als daar toen. Ik ben wel vaker bij haar geweest nadat ik het achter had gelaten. Maar nu was ik er toch wat meer gevoelig voor.

Om nou te zeggen dat ik weer terug wilde... nou, nee. Maar het was wel zo'n heel fijn nostalgisch gevoel. Ik besef me dat ik actiever mijn leven moet gaan inrichten zoals ik het zou willen. Om dat veilige gevoel weer te krijgen.

Daarvoor moet wel wat gebeuren. Maar ik ga het niet te moeilijk maken. Stapje voor stapje een beetje van vroeger en een beetje van nu.

Dat zijn volgens mij stapjes de goede kant op. Hoop ik.

Vrije Tijd

2009-07-10T17:12:00.003+02:00

Een dagje vrij van het ziekenhuis: een 3-daags weekend. Niets mis mee. Lekker uitslapen tot 12.15 uur, naar de kapper, even boodschappen doen, zwemmen en dan natuurlijk nog langs de apotheek voor mijn wekelijkse herhalingsrecept. En vanavond met de trein naar een etentje om daarna te logeren bij een vriendin.

Een flink programma in vergelijking met de voorgaande weken, maar ik zag het wel zitten. Het ging me gister ook goed af om weer even als de oude Lotje door het leven te gaan. En of ik daar nu echt verder mee kom of niet, het is af en toe heerlijk om te ervaren dat ik zelf nog de touwtjes van mijn leven in handen heb.

Helaas ging het bij de kapper mis vandaag. Of het nou de bijwerkingen zijn van de medicatie of dat ik gewoon (te) moe ben; daar was ineens een soort angstaanval. Duizelig en traag was ik, en mijn omgeving zag er ineens heel veel minder realistisch uit. Toen ik van de kapper heel langzaam naar huis fietste, concludeerde ik maar vast dat het zwemmen er niet meer in zat vandaag.

Maar het bezoekje aan mijn vriendin blijft voor de verandering staan. Ik wil nu even niet toegeven aan alles dat me teveel is of lijkt.

Daarvoor hecht ik teveel aan mijn oude zelf.

Rennen

2009-07-09T23:20:00.002+02:00

Het knopje heb ik omgezet. Het nadenken is uitgezet.

Ik richt me nu nog enkel op het zo goed mogelijk doorkomen van de dag. En dat lukt eigenlijk best goed. Vandaag was een drukke dag en het was alsof ik weer als vanouds aan het werk was. Aanpakken en doorgaan. Best een lekker gevoel om niet meer zo passief overgeleverd te zijn aan alles wat door mijn hoofd kan razen.

Met de running therapy merkte ik dat het hardlopen ook weer terug in mijn benen begon te komen. Ik voelde zowaar weer de kick van het controle krijgen over mijn eigen lijf. Dat, en het goede contact dat ik vandaag had met de medepatienten, gaf me het gevoel dat ik nu dan eindelijk de poort naar mijn vorige--of beter: mijn nieuwe--leven had ontdekt.

Toen ik net een sprintje wilde inzetten, kwam de running therapeut naast me lopen en stelde me een vraag. Zonder omwegen, heel direct. De vraag vloog als een scherpe en nietsontziende pijl recht in mijn hart. Hij wilde weten of ik eigenlijk wel mocht voelen van mezelf.

Van mijn fysieke prestatie was hij niet onder de indruk.

Hij zal zeker redenen hebben om dit aan me te vragen. En dat het me zoveel deed, geeft ook aan dat deze vraag niet geheel irrelevant is. Maar als ik aan het overleven bent, zit ik niet te wachten op iemand die de oprechtheid van mijn geluk ter sprake brengt.

Het lijkt verdorie wel alsof ze daar gektes aan het kwéken zijn.

Prinsesje

2009-07-08T18:54:00.005+02:00

Eerst samen flink lachen om me een paar uur later te berispen dat ik niet van alles een grapje moet maken.

Au, die kwam binnen...

Heb de rest van de middag een beetje op de achtergrond gehumd, mijn grote mond opgesloten in mijn kluisje. Ik voel me de laatste tijd zo onzeker en dat maakt kwetsbaar. Mensen zouden me nu moeten behandelen als een prinsesje die geweldig mooi is en heel lief en heel erg leuk en die ook nog eens miljoenen andere positieve eigenschappen bezit.

Dat zou ik erg prettig vinden.

Maar dat soort bevestiging kan ik natuurlijk niet verwachten. De betreffende verpleegkundige had duidelijk slecht geslapen en worstelde zich door zijn dag. Al is hij er uitgebreid voor opgeleid om mij en andere kwetsbare personen op hun gemak te stellen; verpleegkundigen zijn ook maar mensen.

En een prinsesje krijgen ze vast ook niet dagelijks over de vloer.

Doorheen zitten en Verder vechten

2009-07-07T21:35:00.006+02:00

Ik zit er doorheen.

Het voelt zo raar na alle donkerte die ik al van me af heb geschud. De opname heeft me niet gebracht waar ik zo op had gehoopt. Alleen maar meer gepieker en getwijfel, spanning en onzekerheid. Voor mijn opname kwam ik geen steek verder--en werd daar ook wanhopig van--maar was het intern toch echt een stukje rustiger dan nu.

Ik raak verder en verder verwijderd van mezelf, van het echte leven waarnaar ik (ter zijner tijd!) zeker terug wil en van mijn liefje.

Vandaag bereikte dit alles een dieptepunt. Maar dit heeft iets in mezelf wakker geschud. Ik ga er tegenaan. Het zal moeilijk zijn om het werkelijk nog uit mijn tenen te trekken. Maar het is zo essentieel dat ik echt een serieuze poging moet wagen. Om mezelf weer uit mijn hoofd en in mijn lijf te trekken, weer te gaan zien welke dingen voor míj echt belangrijk zijn en om weer te leven zoals ik dat echt wil.

Ik zal er alles aan doen om mezelf en mijn liefje terug te winnen.

Spijbelen

2009-07-06T22:32:00.006+02:00

Ik heb vandaag alles bij elkaar gespijbeld.

Na de lunch meldde ik netjes bij de verpleging dat ik ging zwemmen. Maar bedacht me op de stoep van het zwembad dat ik helemaal niet wilde. Liever in de paar uren dat ik vrij was naar huis waar mijn liefje als een vermoeid hoopje in bed lag.

Mijn liefje heeft zich vanochtend voor langere tijd ziek gemeld bij zijn leidinggevende. Een enorme stap voor hem en met een opgenomen vriendin een extra lastige. Ik ben natuurlijk niet echt de rots in de branding die hij nu zo goed zou kunnen gebruiken. Ik herken me momenteel meer in die branding en daar heb je niet zoveel aan.

Dus met een fijne knuffel (hij wilde altijd al een hondje) uit het te dure-en te vaak door mij bezochte--ziekenhuiswinkeltje en een grote doos Celebrations (want laten we maar net doen alsof we een feestje te vieren hebben) ben ik rap naar huis gefietst. Zelfs nog even een snel ijsje gehaald en hem met dit alles verrast in bed.

Prima actie!

Na de ijs en de chocola viel ik snel naast hem in slaap. Het hondje lag tussenin. Lekker knus even de wereld op afstand houden. Ik versliep me tweemaal voor programmaonderdelen die nadrukkelijk op mijn rooster staan gemarkeerd. En uiteindelijk ben ik maar helemaal niet terug naar het ziekenhuis gegaan.

Hoe ik me voel? Ik voel me moe, moe van alles. Er mankeert genoeg aan mij, aan mijn liefje, aan het leven. Maar op dit moment geef ik héél eventjes ongedwongen toe aan de behoefte om te doen alsof al die problemen niet bestaan. In welke mate dat maar mogelijk is.

Morgen weer een dag om alles weer op te pakken waar ik het heb laten liggen. En dan weer verder aan het werk: problemen zijn er uiteindelijk vooral om opgelost te worden.

Voelen

2009-07-06T00:06:00.005+02:00

Ik heb eens een dagje niet stilgestaan bij hoe ik me voel. Nou vooruit, in elk geval een stuk minder dan alle dagen in de maanden ervoor.

Dat beviel uitstékend! Ineens had ik een heerlijke dag, vol zon op mijn lijf en in mijn hoofd. Energie genoeg om gesprekken te volgen en te voeren en een boek te lezen. En dat zonder euforische pieken en zonder zompige dalen. Eigenlijk gewoon zo'n prima dag. Die mensen wel meer hebben.

Ik heb me dan ook voorgenomen morgen bij De Dagopening aan te geven dat ik geen antwoord geef op de vraag hoe ik me voel. Dat die actie in het kader staat van mijn genezing. Dat ik namelijk heel goed weet wat het beste is voor mij.

Na de dagopening staat het behandelingsoverleg ingeroosterd. Daarin zullen De Deskundigen overleggen en beslissen welke 'definitieve' sticker er op mijn leven zal worden geplakt en aan welke behandelingen ik vervolgens onderworpen zal 'moeten' worden.

Wellicht een béétje tricky om juist voor dat overleg morgen mijn grote mond open te trekken. Misschien beter eerst nog maar even meewerken op de door hun gewende en--daardoor waarschijnlijk--gewenste manier. Ik denk dat ik maar even wacht tot dinsdag.

Morgen nog één dagje piekeren over hoe ik me voel en waarom en wanneer en...

Op naar de comeback

2009-07-04T07:22:00.005+02:00

Ik heb gisteren zoveel gepiekerd, dat ik er knallende koppijn van kreeg.

Afgelopen met die onzin!

Vanochtend was ik vroeg wakker en ik heb een fijne bak koffie gezet, ga er zo heerlijke koffie verkeerd van drinken en stap dan op de fiets. Op naar de frisse vroege wereld die door mij verkend zal worden!

Ergens sluimert wel het vervelende besef dat ik in een ander leven op dit moment de Kennedymars had gewandeld. Maar een beetje flexibiliteit kan geen kwaad: een rondje fietsen kan op dit moment ook al heel bevredigend zijn. Bovendien is de ontzettend lieve en goede vriendin die bereid was die 80km wandelend met mij te delen, allerminst op de achtergrond verdwenen.

Zoals zij me telkens laat zien dat ik weer terug kan komen in de Echte Wereld, geeft me het vertrouwen dat het me uiteindelijk vast gaat lukken. En als ik eenmaal weer ben teruggekeerd, gaan we vast nog héél veel kilometers wandelen.

Daar kijk ik nu echt naar uit.