De halve pil

Het jeukt vrolijk van binnen.

Ik ben zó blij dat ik weer ben gestart met therapie. Mijn leven heeft op slag weer inhoud en richting en ik kan de wereld aan. Open en spontaan draai ik op volle kracht mee in de groep. Of iets meer dan volle kracht misschien, ik lijk mijn groepsgenoten soms wat voorbij te rennen. En te praten. En met scherpe grappen ben ik ook het allersnelst.

Ik zie het gebeuren en laat het gebeuren. Gun mij nu ook eens een lolletje. Zo lig ik dubbel van het lachen bij mijn psychiater die mij van 40mg naar 30mg citalopram wil laten gaan. Dat kán toch helemaal niet! Ik heb pillen van 40mg, nog een hele voorraad! Dus laat mij maar halfjes slikken, da's meer dan genoeg.

Hij gaat akkoord!

Vol vertrouwen en daadkracht ga ik het afbouwen tegemoet. Een halve pil is immers nog steeds de helft meer dan ik wil.

Passie

Mijn Liefje en ik zijn vandaag 1 jaar 1 maand en 2 dagen samen. En we wonen nu bijna 1 week in hetzelfde nieuwe huis (dat nog niet helemaal is ingeruimd en gestoffeerd).

Op zo'n moment zou ik zo graag willen dat het er aan alle kanten vanaf spetterde. Geen ingedutte toestanden of overspannen stressreacties. Liever verliefd.

Ik denk niet dat ik reden heb tot klagen of twijfelen. Ik voel de vlinders flink rondfladderen als ik naar hem kijk. En het kost me geen enkele moeite om lief te doen. Na ieder moeilijk moment (die altijd zullen blijven komen en gaan), knuffelen we het weer goed. Hij is 100% Mijn Lief. Ik wil nooit meer zonder.

Maar als de seks achterwege blijft. De spannende, fijne, uitdagende momenten. Die maken dat ik 100% vrouw ben. Als het aan alle kanten kriebelt, maar ik de drempel niet over kom.

Dan HAAT ik de citalopram die zich stug tussen mij en mijn Lief heeft ingenesteld!

Dinsdag ga ik afbouwen. De psychiater weet het nog niet, maar ik weet zeker dat hij meedoet. Blijft spannend om te ontdekken welke Lotje er zonder antidepressiva overblijft. Misschien staat de onzekerheid over haar lijf wel weer meer op de voorgrond. Ook niet zo goed voor de passie.

Gelukkig is het knuffelen nooit verdwenen.

Zonder Pardon Suikervrij

Met dat miezerige druilweer voel ik me net schoolziek. Stiekem lekker alleen thuis en ik kan doen wat ik wil. Maar het voelt toch een beetje leeg. En zzaai.

Dus reserveer ik twee keer Theo Maassen voor vanavond. Kan mijn Lief ook eens lachen.

Helaas. Het zakje suikervrije drop dat ik rond vieren naar binnen werk, verpest het moment dat nog wat van mn dag had kunnen maken. Op het moment van vertrek begint het te werken.

Als Theo me nog zoekt: ik zit op de wc.

Communicatie

Mijn Lief komt uit een andere cultuur dan ik. Wij communiceren anders. Als hij en zijn vader het ergens over eens zijn, dan brommen ze wat. Dan is het goed. En waarom zou je er dan woorden aan vuil maken?

Zijn broertje hielp ons met verhuizen. Hij pakte koffe uit ons geweldige senseo-apparaat en vroeg aan mij of het bakje op het aanrecht bedoelt was voor de gebruikte senseo-pads.

Supertrots op de reeds ingerichte delen van ons huis antwoordde ik enthousiast "Ja! Goed hè?!" Waarop hij me bang verbaasd aankeek en mompelde "oké bedankt".

En dan ben ik nog niet eens hypomaan...

Chocomousse en kattenvoer

Mijn laatste bloedtest liet zien dat mijn schildklier weer helemaal normaal doet. Dus die kan ik niets verwijten. Er lijkt ook geen echte depressie aan het zeuren te zijn, want ik verheugde me en crosste gisteren met een stuiterende vriendin naar de andere kant van het land.

Om te cadeaudobbelen.

Terwijl er heftig gestreden werd om de Chinese vegetarische kip alias kattenvoer en kettingen uit elkaars handen werden getrokken en andere dure cadeaus in de grote bank werden weggemoffeld, voelde ik me verlicht. De zelfgemaakte chocolademousse alias Hemelse Modder waarmee de gemoederen werden bedaard, maakte de dag compleet.

Ik ben zo blij dat ik blij ben met blije mensen om me heen.

Mijn zware en donkere hoofd komt waarschijnlijk door het verliezen van mijn baan en mijn houvast in het leven, de zelfmoord van een groepsgenoot, de confrontatie met de ontdekking van bipolariteit bij familieleden, het samenwonen en de verhuizing, het geregel, de troep en de stress.

Ik ben eigenlijk heel normaal.

Bang

Wat fijn om weer internet te hebben.

De verhuizing en alles wat daar--om wat voor reden dan ook--bij komt kijken, heeft een krankzinnige aanslag op mijn therapeutische buffer gedaan. Gevolg is een algehele depressieve stemming die nu en dan doorbroken wordt door afwisselend het gejaagde 'moeten' en draaikolken van diepe wanhoop.

Het lukt me soms om over de grote brug te fietsen over het kanaal zonder dat ik ervan af wil springen. Misschien dat in het water springen ook niet bijzonder veel effect heeft. Maar dan doorbreek ik tenminste de sleur waar ik nu in gevangen zit.

Ik stel me voor dat ik met zo'n plons het leven weer voel. En dat ik er weer ben!

Mijn Liefje verlicht mijn leven niet. Hij heeft zijn handen vol aan het zijne. En dan ben ik soms zo bang. Zo bang, dat het nooit meer beter wordt.

SchildKLIER

Ik heb net mijn uitvaartwensen op dela.nl ingevuld. Best een fijne bezigheid om zo lekker met jezelf bezig te zijn. Ik wil graag dat mensen mooie muziek mee gaan zingen en allemaal madeliefjes voor me meenemen.

Toen ik daarna de afwas stond te doen, begon ik weer eens te denken over die bipolariteit van mij. Mijn allerliefste vriendin blijkt zonder medicatie zó geweldig uit de bocht te vliegen, dat ik me afvraag hoe dat van mij daarmee in verhouding staat.

En dan schiet me iets te binnen.

Mijn laatste gesprek met mijn psychiater ging over mijn schildklier. Die blijkt zich het afgelopen halfjaar al in een kritiek domein te bevinden. Nooit aandacht aan besteed, want dat doet een psychiater blijkbaar niet snel en ik dus ook niet. Maar nu vond hij het wel zorgelijk worden.

Ik ben dan wel niet hypomaan, maar heb wel momenteel toch zeker een hyposchildklier.

Kon nu ineens niet meer op het volgende gesprek met mijn deskundige wachten en ben gelijk gaan googlen. Vermoeidheid, lusteloosheid, depressieve klachten zijn de kunstjes die zo'n schildklier als de mijne vertoond.

En ik maar mokken waarom na de lithium die geweldige pieken direct verdwenen, maar ik wel in depressies bleef hangen.

Mocht die schildklier nu de hele boel verstieren, dan wordt het met schildklierstimulerende medicijnen weer 'normaal'. Hopelijk weten er dan ook weer wat euforische momentjes door de lithiumvlakte door te breken.

Ik zal mijn psychiater dan drie hele dikke zoenen geven.